Ostatni turnus- Marcin Wojdak i mój prywatny, najważniejszy turnus

     

    Chyba nie będę potrafiła oddać ekscytacji, którą poczułam, kiedy pierwszy raz zobaczyłam tę książkę. W końcu, żaden przewodnik, nic nudnego, książka o wczasach rodem z PRL-u, o ośrodkach, które, jak może Wam się wydawać, dawno nie istnieją, a już z pewnością nikt do nich nie przyjeżdża, a one trwają. I trwać będą nieco dłużej, zapisane na kartach książki Marcina Wojdaka. 

    Zaraz po fali pierwszej ekscytacji, przyszła jednak pewna trwoga. To jest niszowa książka. Nie wiem, czy wśród moich obserwatorów, czytelników, znajdą się jacyś amatorzy wczasów i starych ośrodków pachnących zawilgoconym drewnem (to bardzo specyficzny zapach, pamiętacie go być może z biwaków w podstawówce. On nadal tam jest, w tych ośrodkach). Do rzeczy jednak, opowiem o książce tym, którzy są nią zainteresowani, lub też tym, których zwabiłam obietnicą opowiedzenia pewnej prywatnej historii. 

    Autor stworzył bardzo subiektywny przewodnik po zapomnianych, choć nadal działających ośrodkach wypoczynkowych w Polsce. W książce znajdziemy mapę (chwilę mi zajęło, by nauczyć się ją czytać), po niej natomiast szybko dotrzemy do interesujących nas ośrodków. Tych, które być może odwiedzaliśmy sami, w latach swojej młodości, albo tych, które pamiętamy z kolonii w podstawówce. Nie znajdziemy jednak przy nich obszernych opisów, czy peanów na cześć PRL-u. Naszym oczom ukaże się, wraz z dokładną dokumentacją fotograficzną (czystą, surową, taką, jaka należy się tym miejscom), felieton, krótki tekst, luźno, w odczuciu czytelnika połączony z miejscem. 

    Fotograficzny zapis ośrodków w "Ostatnim turnusie" jest genialne i kropka. Te zdjęcia oglądam z ciekawością i zazdrością jednocześnie. 

    Felietony, w nich treść jest surowa. Wzbudziła (w co przed lekturą wcale bym nie uwierzyła), wachlarz emocji. Złość, że "mój" ośrodek został opisany znacznie krócej, niż sąsiedni, konkurencyjny. Zaciekawienie, zmieszanie? Momentami (tekst przed zdjęciem starszego pana, który mógłby być dziadkiem autora) wręcz niesmak (ze względu na zastosowane literacko-fikcyjne kłamstewko). I cały czas miałam w głowie słowo subiektywny. Bo ta książka jest napisana egoistycznie, tak, jak autor sobie wymyślił, uciekając możliwym ramom. W tym cała jej wartość, niepowtarzalna cecha, która mogłaby wyjść bardzo źle, a wyszła doskonale. Tak, że nie mam ochoty kończyć tej książki. I mimo całej tej gorzkości (jest w ogóle takie słowo?) niezmiennie mam ochotę ruszyć śladem opisanych ośrodków. 

Hotel Stanicy Wodnej PTTK Bachotek

    Tymczasem, Drogi Czytelniku, jeżeli dotarłeś na sam koniec, nadal pewnie czekasz na ten mój prywatny turnus. Otóż, moja fascynacja tą książką jest bardzo uzasadniona. Kilka lat temu, w momencie życiowego przewrotu, zamarzyłam o pracy na wakacje. Miałam pracę w Toruniu, ale nie wyobrażałam sobie spędzić w dusznym mieszkaniu lata. I bardzo chciałam uciec. Tym sposobem, w pewien deszczowy, czerwcowy dzień znalazłam się na schodach hotelu Stanicy Wodnej PTTK Bachotek. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałam, ale to miejsce zmieniło wszystko. Nie przesadzam, wszystko.  

    Poznawałam i obserwowałam ludzi. Najpierw pracowników, tych sezonowych, którzy tak jak ja, pojawili się tam po raz pierwszy i tych starszych, którzy chwalili się nastym sezonem w tej pracy. Na dwa, czasami nawet trzy miesiące, wszyscy całe życie przenosiliśmy do Bachotka. Pracowaliśmy (niezmiennie, co roku ciężko, przez siedem dni w tygodniu), wieczorami siadaliśmy na ławce pod hotelem i obserwowaliśmy gości. Tych, którzy wracają co roku, miejscowych i tych, którzy trafili tu po raz pierwszy. Czułam nad nimi wyższość, za każdym razem bowiem, kiedy oni wyjeżdżali, ja miałam pełne prawo tam zostać jeszcze na wiele dni. Na długo. I wrócić za rok. 

Moje miejsce pracy

    Ze zdjęć w "Ostatnim turnusie" wyłaniają się miejsca puste, być może często zamknięte na głucho, albo niezbyt uczęszczane. Z Bachotkiem jest inaczej. W sezonie, przez ośrodek przewijają się tłumy. Dosłownie- tłumy ludzi. Tych, którzy mieszkają w hotelu, w domkach, na polu namiotowym. W weekendy na plażę przyjeżdża chyba połowa Brodnicy. Trudno znaleźć puste miejsce, by móc rozłożyć ręcznik. Wszyscy oni jednak w końcu wyjeżdżali, a my zostawaliśmy. O północy pomost był zupełnie pusty. Pamiętam noc spadających gwiazd, kiedy prawie wszyscy pracownicy rozłożyli koce na pomoście. Nigdy później z taką ochotą nie liczyłam spadających gwiazd. 

    Zastanawiacie się może, dlaczego ludzie wybierają to miejsce? Co roku to samo, pewne, przewidywalne? Pamiętam takiego pana, który przyjeżdżał co roku. I za każdym razem rano, kiedy przychodził po bułki, ruch w sklepie był niewielki i mógł sobie pozwolić na rozmowę ze mną, rok w rok, opowiadał to samo. Ile on by tu zmienił. Elewację, ten hotel, te domki, proszę pani, przecież to aż krzyczy, żeby wyremontować, zrobić z tego miejsca kurort, ludzie by walili drzwiami i oknami. Otóż, proszę pana, ludzie walą właśnie dlatego, że elewacja trwa niezmieniona. Pewne rzeczy, najstarsze domki na przykład, zostają odnowione ale rozsądnie, z zachowaniem tego klimatu. I zapachu. 

 

Skrzynka, do której prawie nigdy nie wpadały pocztówki.

  Ludzie przyjeżdżali, odjeżdżali. Poznawaliśmy się, rozmawialiśmy nocami pod granatowym niebem. Każdy sezon kończył się smutkiem, morzem wylanych przy pożegnaniach łez. Co roku lista znajomych się powiększała, tak jak ilość wypitych pod sklepem kaw. Znajomości rozmywały się już we wrześniu, ale wracały, razem z gośćmi w następnym sezonie. 

    Na blacie baru, w deszczowe, wrześniowe dni, pisałam pracę magisterską. Zmuszana przez pracujących tam ze mną przyjaciół, bo przecież zawsze było coś ważniejszego. 

Ta sama budka z drugiej strony, w sezonie w tym miejscu jest sklep

  

  Któregoś września, kiedy ośrodek odwiedzali już tylko stali bywalcy i wędkarze, w powietrzu czuć był zbliżającą się jesień i koniec sezonu, długie rozmowy z przyjacielem, poznanym w pracy, podczas pierwszego przepracowanego sezonu, zaczęły przeradzać się w nieśmiałe próby przekraczania cieniutkiej granicy pomiędzy przyjaźnią i zakochaniem. 

    Niemal dwa lata później, czternastego lutego, podczas zimowego spaceru po śpiącym ośrodku, nagrywałam (ach, influenserstwo) szalejące na jeziorze fale. Kiedy się odwróciłam, stał przede mną mój przyjaciel, ukochany. Coś drgnęło, zmieniło się. Powietrze było ciężkie od pytania, które miał za chwilę zadać. Czy chciałabyś zostać ze mną już na zawsze? Chciałam. Chcę do dzisiaj. Zostać z przyjacielem, ukochanym, poznanym w miejscu, które jest jakby wszczepione w moją osobowość. 

Tutaj zdaje się, podpis jest zbędny ;-)

    Wracamy tam, dziś we dwoje, chociaż raz w tygodniu. Dziś życie połączyło nam się z zupełnie innymi zajęciami. Ale kiedy przejeżdżamy przez bramę ośrodka, wszystko jest tak, jak kiedy byliśmy tam po raz pierwszy. Nic się nie zmieniło. W kuchni nadal pracują te same dziewczyny, z którymi nie mogę się nagadać. Frytki ciągle smakują tak samo, pomost trwa, odbijając fale jeziora Bachotek przez cały rok.  

PS. Koleżanki i Koledzy Czytelnicy miejsce to mogą kojarzyć również z jednej z książek Katarzyny Puzyńskiej. To książkowy ośrodek Słoneczna Dolina z drugiej części sagi "Więcej czerwieni". 

PPS. Teraz już tylko zdjęcia ;-) 

    

    

Inward podróż wgłąb siebie- Yung Pueblo

  

  Relacje ze współczesną poezją bywają trudne. Okazuje się bowiem, że choć tekst objętościowo jest bardzo krótki, to często należy mu poświęcić znacznie więcej czasu, niż wielowątkowej powieści. Czasami jednak, kilka krótkich słów potrafi dotknąć najczulszych strun człowieczej psychiki. 

    Najbardziej popularną w masowym odbiorze autorką współczesnej poezji jest Rupi Kaur. Przyznaję, uwielbiam i wracam do jej pierwszego tomu "Mleko i miód" dość często. Nie udało mi się jednak dotychczas znaleźć nic, co mogłabym postawić obok niej na półce. Aż do czasu, kiedy kurier przyniósł "Inward". 

    Pięknie wydany, opatrzony prostymi ilustracjami tom poezji traktuje przede wszystkim o istotności rozwoju osobistego. W pierwszych częściach autor umieścił utwory dotyczące samoakceptacji, które dla mnie są nie tylko przepiękne ale dotykają najczulszych strun mojej wrażliwości. 

    Podobnie jak w książkach Rupi Kaur, znajdziemy tu wersję angielską i polskie tłumaczenie. Zabieg, wydaje mi się nie tylko konieczny, ale także bardzo potrzebny. Tłumaczenia w "Inward" są bardzo dobre ale czasami trudno oddać idealnie zamysł autora, tym bardziej w poezji. Wybór należy zatem do czytelnika. 

    Autor jest nie tylko poetą ale mówcą motywacyjnym. Zgodnie z opisem wydawcy wierzy on, że uzdrawianie świata zaczyna się od uzdrowienia siebie. I ogromnie się z nim zgadzam. Trudno bowiem ruszyć na przód, kochać, przebaczać, kiedy nie jest się w stanie pokochać, czy przebaczyć samemu sobie. 

    Motywujące, skłaniające do pochylenia się nad samoakceptacją wiersze, do których wrócę w każdej chwili zwątpienia w swoje umiejętności, w swoje wnętrze. Wiem już, że "Inward" zajmie jedno z głównych miejsc w mojej bibliotece. Ta książka jest mi zwyczajnie potrzebna. Jako kobiecie, której trudno pokochać i zaakceptować swoje ciało. Jako człowiekowi, który bez przerwy podważa swoje umiejętności. 

    To tomik poezji, który leczy zwichrowaną duszę. Pokazuje sposób, w jaki powinniśmy obchodzić się ze swoimi emocjami, z samym sobą. Taką poezję chcę czytać.

 

Jesteś cudem- Elżbieta Rodzeń

     Rzadko sięgam po młodzieżówki. Lubię, kiedy są piękne, wzruszające i z morałem. Wydaje mi się też, że jeszcze rzadziej czytam polskie książki tego typu. Kiedy jednak przeczytałam, że część zysków ze sprzedaży książki zostaje przekazana Fundacji DKMS, długo się nie zastanawiałam. To zwiastowało jakąś piękną historię.
      Maja bierze udział w wypadku samochodowym. Zła widoczność, mgła, powoduje karambol na drodze. Do samochodu dziewczyny dociera Kamil, student ostatniego roku ratownictwa medycznego. Losy bohaterów splatają się. Po wypadku życie Mai zupełnie się jednak zmieni. Ze względu na poważne złamanie nogi, jej kariera w szkole baletowej stanie pod znakiem zapytania. Kamil wiele razy pojawi się jeszcze w jej życiu. On jednak skrywa przed Mają ogromną tajemnicę. Tajemnicę, która może na zawsze ich poróżnić.
     Wzruszająca i piękna. Tyle by w zasadzie wystarczyło. Dokonałam naprawdę dobrego wyboru zgadzając się na przeczytanie tego tytułu. Historia nie jest taka prosta i oczywista, jakby się mogło od początku wydawać. Problemy bohaterów, chociaż codziennie i mogłyby przytrafić się każdemu młodemu człowiekowi, są w jakiś sposób niecodzienne. Naturalnie, można spodziewać się, że w historii jakąś rolę odegra białaczka. Jaką...pozostawię Wam tę tajemnicę. To jednak nie jedyny problem, który porusza autorka. Pojawia się między innymi uzależnienie. Przeczytałam, że autorka jest terapeutką. Praca z pewnością pomogła jej napisać tę historię. Widzę w niej wrażliwość na problemy młodych ludzi (której dorosłym tak często brakuje! Bagatelizują problemy młodych dorosłych twierdząc, że kiedy będą starsi, to dopiero się zacznie...)
    Po angielsku jest takie słowo, które w moim odczuciu idealnie określa tę książkę- trigger. Wyzwalacz. Spodziewajcie się łez, zaskoczenia i wspaniałego zakończenia. To ono nawiązuje do Fundacji DKMS i jest pięknym morałem. Sprawia, że książka nabiera ważnego przekazu. Jeżeli, po przeczytaniu "Jesteś cudem" chociaż jedna osoba zarejestruje się w bazie dawców szpiku, to książka już odniesie sukces. Myślę, że właśnie o to w niej chodzi. Dokładne informacje o tym, jak się zarejestrować znajdziecie na stronie DKMS ale także na moim instagramie, w zapisanych relacjach: dobro powraca.

    W związku z moim zachwytem nad tą historią, na Instagramie właśnie kończy się rozdanie, w którym do zgarnięcia było "Jesteś cudem". Książkę otrzyma:@where_is_monix Zgłoś się do mnie proszę w wiadomości na instagramie z danymi do przesyłki :-)

Madame Pylinska i sekret Chopina- Erick-Emmanuel Schmitt

 

   Autor i narrator jednocześnie poznaje w dzieciństwie, dzięki swojej ciotce, muzykę Chopina. Szybko odkrywa, że nie ma ona sobie równych. Uczy się grać na fortepianie tylko po to, by móc wykonywać Chopina. Ciągle jednak wydaje mu się, że jest odtwórczy, że nie gra tak, jak powinien. Trafia do ekscentrycznej nauczycielki, madame Pylinskiej. Kobieta zmusi go, by odkrył grę z zupełnie innej strony. Zamiast bez przerwy grać ten sam utwór, nauczycielka każe mu zbierać w Ogrodzie Luksemburskim kwiaty tak, by nie strząsać z nich rosy. Wszystko po to, by mężczyzna odkrył swoją prawdziwą doskonałość. 

    Zabrałam tę książkę ze sobą w podróż. Czytałam, kiedy obrazy szarej rzeczywistości zmieniały się za oknem i przez chwilę byłam z bohaterami w Paryżu. Słyszałam Chopina, czułam frustrację Schmitta, a potem razem z nim doszłam do tej samej, świetnej puenty. 

    Ta książka to krótka historia o poszukiwaniu doskonałości. Nie koniecznie tej, którą widzimy, którą chcielibyśmy posiąść. Raczej tej, która jest nam pisana. Nie chciałabym wchodzić w interpretację tej historii, bo mam wrażenie, że każdy odnajdzie w niej zupełnie inną, ważną część. 

    Dobrą książkę poznaje się chyba po tym, że skłania czytelnika do refleksji. Takiej pięknej, milczącej myśli, która zostaje nie tylko od razu po przeczytaniu, ale wraca, za każdym razem, kiedy spojrzy się na okładkę. "Madame Pylinska i sekret Chopina" z pewnością ma szansę zrobić na swoich czytelnikach własnie takie wrażenie. 

     Z przyjemnością dałam się pochłonąć historii, czytając ją niemal jednym tchem. Inspiruje, skłania do przemyśleń. Czysta i piękna literacka przyjemność. Po prostu. Pokazuje, że wyjątkowość jest w życiu każdego z nas. Trzeba tylko nauczyć się patrzeć na nie z nieco innej strony. 

Moje serce w dwóch światach- Jojo Moyes

      Czy Jojo Moyes trzeba jeszcze dzisiaj komuś przedstawiać? Na wszelki wypadek..."Zanim się pojawiłeś". Historia sparaliżowanego Willa i Louisy, jego opiekunki, narratorki opowieści, która próbuje odwieść go od pewnego pomysłu. Nie mogę więcej, żeby nie zaspoilować.       
     Mam pierwsze polskie wydanie, kupione w Biedronce za dychę. Czytałam w PKSie relacji Brodnica-Toruń, kilka lat temu, a do dzisiaj pamiętam, jak bardzo płakałam. Ale...od tego czasu wiele się zmieniło. Na podstawie książki "Zanim się pojawiłeś" powstał film i już trzecie polskie wydanie (!). Nie pamiętam podobnej sytuacji z inną książką.
    Recenzja może zaspoilować tym, którzy nie sięgnęli jeszcze po "Zanim się pojawiłeś". Odwołuję tych, którzy nie czytali tutaj, resztę natomiast zapraszam dalej :-).  
   "Moje serce w dwóch światach" to trzecia część przygód Louisy. W drugiej Louisa poznała Sama. W trzeciej zaczyna spełniać marzenia. W szczególności jedno, to, do którego zainspirował ją Will. Wyjeżdża do Nowego Jorku. Będzie tam pracować dla państwa Gopników. Zostanie asystentką nowej pani Gopnik- młodej Polki, która jest już drugą panią G. Pierwszą pan G. zostawił właśnie dla niej. Przed nią bardzo trudne zadanie rodzinne i towarzyskie. Jeszcze trudniej będzie Louisie, która będzie musiała odnaleźć się w życiu milionerów, w humorach pani Gopnik, ale także w Nowym Jorku i w rozłące z Samem. Sprawy jeszcze bardziej się skomplikują, gdy na jej drodze stanie Josh, mężczyzna do złudzenia przypominający Willa. Co gorsza, w tym samym czasie Samowi zostanie przydzielona w pracy nowa partnerka. Bardzo ładna partnerka...
    Jest szaleństwo. I bardzo dużo się dzieje. Louisa jest żywiołową bohaterką, pełną energii. Taka też za każdym razem jest jej historia. Jej życie goni, w trzeciej części naprawdę daje się ponieść rytmowi Nowego Jorku. Fabuła z pewnością nie jest nudna. Lou jest taką osobą, której zawsze się coś przytrafia. No wiecie, jeżeli w drewnianym kościele spadnie cegła, to z pewnością na Lou. Trzeba jeszcze pamiętać o rodzinie Louisy, w której też sporo się dzieje.
   Czyta się szybko, trudno się oderwać, jeszcze trudniej nie wejść całą sobą w tę historię. Jojo Moyes nie bez przyczyny osiągnęła pozycję autorki bestsellerów. "Moje serce w dwóch światach" też już zdążyło wejść na listę bestsellerów Empiku. Tylko...
   To nie jest "Zanim się pojawiłeś". Choćby nie wiem co, tamtej historii nie da się powtórzyć i jak to zwykle bywa przy kolejnych częściach, tendencja jest nieco spadkowa....
     Przyznaję, trzecia część podoba mi się znacznie bardziej niż druga, ale z pewnością nie przebija pierwszej...To nie byłoby możliwe :-). Nie zmienia to jednak faktu, że pozostaję fanką Moyes, uwielbiam jej lekkie pióro i...element zaskoczenia.
    Paradoks tej książki polega na tym, że nie da się po nią nie sięgnąć. Jeżeli przeczytaliście już poprzednie, musicie historię domknąć i dowiedzieć się jak skończyła się historia. Jeżeli książka jest jeszcze przed Wami, zostawi Wam takiego kaca, że proponuję od razu kupić całą trylogię.
   Lekka, wesoła, bardzo wakacyjna. Świetna na plażę, albo na hamak po ciężkim dniu...:-)

Dziewczyna, którą kochałeś- Jojo Moyes

 Jojo Moyes, niekwestionowana mistrzyni wyciskania łez. W Polsce bestsellerowa od czasów ekranizacji "Zanim się pojawiłeś". Jednak każdy, kto czytał jej inne książki wie, że "Zanim się pojawiłeś" to tylko wierzchołek stosiku bardzo emocjonalnych powieści. "Dziewczyna, którą kochałeś" jest jednak zupełnie inna od poprzednich książek autorki. Tajemnicza.
   Francja, rok 1917, wojna. Sophie wraz z siostrą i dziećmi prowadzi hotel w St Peronne. Unikają Niemców jak ognia, starają się im raczej schodzić z drogi. Do czasu, kiedy nie otrzymują rozkazu, żeby gościć ich w Le Coq Rouge.
  Sophie bardzo tęskni za wysłanym na front mężem. Eduard był malarzem. Impresjonistą. Została jej po nim w zasadzie tylko jedna pamiątka. Jej własny portret, "Dziewczyna, którą kochałeś". Obraz dodaje jej odwagi, przypomina o normalnym życiu. Do czasu, kiedy nie wpada w oko niemieckiemu Kommandatowi. Niemiec nie jest taki, jak pozostali. Wydaje się być...bardziej wrażliwy. Sophie wpada na pomysł, jak mogłaby dotrzeć do męża, do Eduarda.
  Rok 2006, Londyn. Liv mieszka w wielkim dizajnerskim, Szklanym Domu. Dom zbudował jej mąż, David. Teraz Davida nie ma. Został jej po nim dom i obraz. Impresjonistyczny portret kupiony na wakacjach w Barcelonie za bezcen.
  Paul zajmuje się odzyskiwaniem dzieł sztuki skradzionych podczas wojny. Któregoś wieczora odprowadza do domu pijaną dziewczynę. Nie wie wtedy, że przyjdzie mu walczyć o obraz Eduarda Lefevre'a. Nie wie, kto jest jego właścicielem. Nie ma pojęcia o tym, jak przypadkowo napotkana dziewczyna zmieni jego życie.  Do kogo finalnie należeć będzie "Dziewczyna..."? Czy Kommandant dotrzymał obietnicy i Sophie odnalazła Eduarda? Czy prawda ujrzy światło dzienne?
   Przede wszystkim to okładka książki w najmniejszym stopniu nie współgra z treścią, a opis z tyłu w ogóle nie oddaje kunsztu intrygi. Książka to tak naprawdę dwie opowieści. Wojenna opowieść Sophie i współczesna historia Liv. Opowieść o Sophie wciągnęła mnie bez reszty, bo zupełnie nie tego spodziewałam się po Jojo Moyes. Jednak bez Liv ta historia nie byłaby kompletna i postać Olivii jest bardzo dobra. Dla mnie zostaje jednak w cieniu Sophie.
   Trudno było mi się oderwać od lektury, na żadnym etapie "Dziewczyna..." nie była dla mnie przewidywalna. Przyjemność z oddania się dobrze skonstruowanej fabule była równie silna, co chęć rozwiązania zagadki obrazu. Najlepiej świadczy o tym fakt, że ostatnie 300 stron, czyli 2/3 całego tekstu, przeczytałam w jeden dzień. Bez przerwy.
   To nie jest emocjonalny rollercoaster "Zanim się pojawiłeś". To zaskakująca historia o miłości, wojnie i prawdzie. Pełna intryg i dylematów natury etycznej. Wciąga do ostatniego zdania i zupełnie zaskakuje zakończeniem. To, co wydarzyło się na końcu...trudno nie uronić łzy. Wspaniała, świetnie napisana historia.

Kiedy odszedłeś- Jojo Moyes

   Jojo Moyes jest absolutnie jedną z leszych autorek kobiecych. Jej "Zanim się pojawiłeś" jest chyba pierwszą książką, przy której płakałam.  Podobno czytelników tak bardzo interesowały losy głównej bohaterki, że autorka postanowiła napisać kontynuację.
 Will, główny bohater poprzedniej części, bardzo namieszał w życiu Lou. Jeszcze więcej kłopotów sprawiło jednak jego zniknięcie.  Lou nie potrafi na nowo poukładać swojego życia,  tkwi w martwym punkcie. Mieszka i pracuje w Londynie, jednak tutaj też ciągle gonią ją wyrzuty sumienia. Do czasu, kiedy w jej życiu pojawia się Lily i...pewien ratownik medyczny.
  Nie byłam chyba zainteresowana dalszymi losami Lou. Wydaje mi się, że zakończenie "Kiedy się pojawiłeś" było doskonałą klamrą, Historia była dla mnie zamknięta. Byłam jednak ciekawa, co takiego wymyśliła autorka, by przyciągnąć czytelnika skorego do czytania kontynuacji.
To, co dzieje się w "Kiedy odszedłeś" zaskakuje od pierwszych stron. Mniej tutaj romansu, więcej przemyśleń i relacji pomiędzy rodzicami, a dziećmi. Nie oznacza to jednak, że miłość się nie pojawia. Bynajmniej!
  Bardzo trudno po nią nie sięgnąć. Równie trudno przy niej ani razu się nie...zaśmiać :). Jednak! Więcej tu humoru niż w poprzedniej części.
  W kinach obecnie można obejrzeć ekranizację pierwszej część, zapewniam jednak, że książka jest znacznie bardziej wzruszająca. "Kiedy odszedłeś" jest natomiast idealnym plastrem na ranę, którą pozostawia "Zanim się pojawiłeś".

Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie- Jessica Knoll

   To pierwsza od dawna książka, która zupełnie nie zachęciła mnie okładką. Zazwyczaj bowiem daję się złapać na marketingowy chwyt okładkowy. Ta natomiast zupełnie do mnie nie trafiła, nie przyciągnęła, a co najważniejsze, w żaden sposób nie oddała treści.
  Główna bohaterka, Ani (TifAni), żyje życiem, które my nazywamy chyba american dream. Ma narzeczonego, dobrą pracę, pieniądze, planuje ślub jak z bajki. Jest jednak coś, co jej w tym przeszkadza. Przeszłość. Zdarzenia ze średniej szkoły, traumatyczne wydarzenia, które Ani zostawiła za sobą tylko pozornie.
  Wydawca porównuje "Najszczęśliwszą..." do "Dziewczyny z pociągu" albo "Zaginionej dziewczyny". Nie! Zupełnie nie. Historia jest totalnie inna, tutaj nie chodzi o to, co ma się wydarzyć, ale o to, co już było.
  To, co sprawia, że ta książka jest aż tak genialna, to przede wszystkim główna bohaterka, jej postawa wobec świata, jej szczerość i...język. Ani jest depresyjna, tragiczna ale w tym samym czasie bardzo...bezwzględna. To, w jaki sposób kalkuluje rzeczywistość...jak z zimną krwią się jej przygląda, sprawdza, czy aby jej się to opłaca. Naturalnie, usprawiedliwia ją jej przeszłość, ale! Czytelnik nie poznaje jej od razu, wszystko rozwija się powoli. I jeżeli wydaje Wam się, że pierwsza tragedia Ani będzie tą najważniejszą...
  Po tej książce ma się kaca. Takiego czytelniczego. Trudno bowiem znaleźć coś, co wciągnęłoby w równym stopniu. Naprawdę...mocna, dobra lektura. To jedna z tych książek, które zostają z czytelnikiem na długo, które wwiercają się w Twoje życie i nie chcą z niego wyjść przez bardzo bardzo długi czas.

Linia serc- Rainbow Rowell i #czytamyrazem

  Komu zawdzięczam dzisiejszą miłość do literatury? To proste, rodzicom. Mam w pamięci pojedyncze, książkowe kadry- wspomnienia z dzieciństwa. Pamiętam, jak razem chodziliśmy do biblioteki. Całą rodziną. Tata zabierał moją siostrę w stronę literatury przygodowej, ja trzymałam się maminej spódnicy, razem szukałyśmy na półkach Małgorzaty Musierowicz. Mama kładła się między mną a siostrą i czytała. Pamiętam, że razem przeczytałyśmy "Idę sierpniową". Resztę, nie po kolei, czytałam sama. Tata za to siadał na krześle przed naszym łóżkiem i czytał "Harry'ego Pottera". Pamiętam, kiedy go dostałyśmy, rodzice przynieśli stos książek, który zajął całe nasze małe łóżko. Byłyśmy wniebowzięte, chociaż nie znałyśmy jeszcze fabuły. Tata czasami nie potrafił przerwać lektury, sam zaciekawiony dalszymi losami Harry'ego.
  Dzisiaj, kiedy nie mieszkam już z rodzicami, nadal łączy nas czytelnicza pasja. Głównie z mamą. Opowiadam jej o każdej książce, którą właśnie przeczytałam, niektóre przywożę do domu, żeby sama je przeczytała, oceniła.
  Ostatnio przyszło nam przeczytać tę samą książkę i spojrzeć na nią oczami mojej mamy, kobiety dojrzałej, i moimi, trzydzieści lat młodszymi.
  Sytuacja w pracy zmusza Georgie do wyboru pomiędzy Świętami spędzonymi z rodziną, w Omaha, skąd pochodzi jej mąż, a spełnieniem zawodowego marzenia. Wybiera pracę. Ze swoim mężem, Nealem rozstaje się...chłodno. Odjeżdża, razem z dwiema córeczkami. Przypadek w postaci starego, żółtego telefonu stacjonarnego powoduje, że Georgie musi się cofnąć do czasów, kiedy poznała swojego przyszłego męża.
   Mam z Georgie wiele wspólnego. Przede wszystkim to, że obydwie jak pszczoły do miodu lgniemy do mężczyzn, którzy nie są nami zainteresowani. Polubiłam Georgie. Naprawdę. Jest chaotyczna, niezdecydowana, nieidealna. Przyjaciółka doskonała, choćby na kartach powieści.  
   Opowieść jest lekko chaotyczna, tak samo jak jej główna bohaterka. Nie do końca rozumiem Setha, jej przyjaciela. Może jest troszkę przekoloryzowany, taki bardzo amerykański. Neal za to...romantyk z krwi i kości. Ideał nieidealny, czyli kandydat na ojca dzieciom doskonały. Wciągnęło, czytałam cały dzień, zmieniając kawę na herbatę i na odwrót.
  Czy podobnie wciągnęło moją mamę? Moja mama, jak na prawdziwą mamę przystało, pracuje od świtu do nocy i chociaż bardzo chcę ją odciążyć, pomóc, to ona zawsze sama i sama...Na czytanie ma czas gdzieś w okolicach północy. Nie zaprzyjaźniła się z Georgie. Z pewnością natomiast odpoczęła i z przyjemnością podchodziła do lektury.
   "Linia serc" stanowczo jest tak dobra, jak o niej opowiadają. Przedłużyła mi Święta. To taka troszkę bajka dla dorosłych. Realna do miejsca, w którym zaczyna się literacka fikcja. Prawdziwa, problem bowiem bardzo współczesny. Śnieżnobiała, momentami przezabawna, wzruszająca. Doskonały przykład literatury kobiecej, potwierdzone również przez moją mamę, Grażynę :) Bo my #czytamyrazem . Odkąd pamiętam!

Sekretnik Katarzyny Michalak

 Postanowienia noworoczne poczynione? A Nowy Rok już odszedł w zapomnienie. Po bardzo długich dniach wolnych nastąpiło brutalne zderzenie z rzeczywistością i... za chwilę postanowienia odejdą w zapomnienie. Jeżeli natomiast istnieje jakakolwiek polska autorka, która mogłaby tu pomóc, jest to z pewnością Katarzyna Michalak.
  Wydaje mi się, że czytelnicy pani Michalak dzielą się na tych, którzy tę magię w jej książkach bardzo lubią i takich, którzy magię głównych bohaterek wolą przemilczeć. Tym drugim na samym początku nie polecam "Sekretnika". Te osoby spokojnie mogą wypracować swój sukces stąpając twardo po ziemi. Ci pierwsi natomiast, niech mnie teraz posłuchają :).
  Każdy z nas potrzebuje wierzyć w jakiś nadprzyrodzony czynnik. Różnie go nazywamy. Bogiem, przypadkiem, szczęściem albo...magią. W tej książce autorka uczy, jak otworzyć się na tę właśnie magię. Nie taką z różdżkami i eliksirami, ale taką, która bazuje na pracy naszego umysłu.
Marzenie równa się magia. Albo ciężka praca i szczypta magii. odrobina czynnika, na który tylko pozornie nie mamy wpływu. Pamiętacie jedną z bohaterek powieści pani Michalak, która była drimerką? Marzycielką? I wymarzyła sobie rycerza na koniu. Myślicie, że takie rzeczy dzieją się tylko w książkach? "Sekretnik" wyjaśni Wam, że się mylicie.
  Wydaje mi się, że to jest doskonały moment, na tę książkę. Nawet, jeżeli nie mamy postanowień, z pewnością mamy wobec nowego roku pewne oczekiwania. Może warto byłoby im pomóc? Z tej książki dowiecie się, w którą stronę tę pomoc należałoby skierować :).
 

Podaruj mi miłość- zbiór opowiadań

   Żeby poczuć atmosferę Świąt potrzebujemy śniegu.  Świat robi się jaśniejszy i taki... bardziej melancholia ny,  cichy,  jakby czekał na przyjęcie Kogoś wyjątkowego.  Pamiętam z dzieciństwa drogę do babci na Wigilię.  Stary samochód ślizgał się po oblodzonej drodze, tata jechał bardzo powoli. Na ulicach nie było nikogo, tylko w rozświetlonych choinkowe lampkami oknach widać było zarysy postaci. Świat był cichy, magiczny i... nikt nie miał problemu z "poczuciem" atmosfery Świąt.  Dzisiaj jest zgoła inaczej.  Na zewnątrz permanentna jesień, brakuje nam zatem tego podstawowego składnika...Trzeba zatem poradzić sobie inaczej. Upiec pierniki, wybrać pachnącą, żywą choinkę. Włączyć płytę z ulubionymi świątecznymi przebojami (mój faworyt-https://www.youtube.com/watch?v=lfVDM0z14T4)  i...poczytać. Przede wszystkim :) Najlepiej w bożonarodzeniowym klimacie.
   Z pomocą przychodzi nam Grupa Wydawnicza Znak i zbiór opowiadań "Podaruj mi miłość". Niech nie zmyli Was tytuł. Żadne z opowiadań nie jest przesadnie...miłościowe :). Z pewnością natomiast przedstawia Boże Narodzenie znane nam mniej lub bardziej. Jedno z opowiadań toczy się w Laponii, inne w miejscowości o nazwie Christmas, w której przez cały okrągły rok trwa Gwiazdka. To zresztą jedno z moich ulubionych. Główna bohaterka, Maria, szczerze nienawidzi Świąt, Christmas i świątecznej knajpki,w której musi pracować. Do czasu. Kiedy w restauracji zmienia się kucharz. Ten nowy, Ben, nigdy nie przyjmuje zamówień. Ma niesamowity dar. Wie, na co klienci mają ochotę dużo lepiej niż oni sami. Zanim kelnerka przyniesie im menu, Ben już podaje im przysmaki, o których dawno zapomnieli. Świąteczne tradycyjne dla kraju ich pochodzenia potrawy. Magia powiecie. A może po prostu Christmas? :)
  W książce nie brakuje cudów, smaków, zapachów, tradycji, wspomnień, a przede wszystkim uczuć. Nie, to nie jest tandeta. To Święta. Trochę łzawe, czasami zbyt kolorowe. Ważne, żeby z bliskimi i w zaciszu domowego ogniska. Z książką.
  Idealny prezent, chociaż raczej dla niej, niż dla niego. Kierowany do młodej grupy odbiorców, jednak w zupełności mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie.
  Zbiór naprawdę dobrych, chociaż zupełnie odmiennych historii, które łączy tylko jedno. Czas. Ten najpiękniejszy w roku (moja subiektywna opinia :)).
  Do poczytania pod choinką, albo podczas przerwy w przedświątecznych obowiązkach. Dla tych, którzy przygotowania do Świąt najchętniej spędzają schowani pod schodami...:)
  

Uroczysko- Magdalena Kordel

  Wyznaję wyższość polskiej wsi nad Toskanią, Prowansją i każdym innym Saint-Tropez. Myślę, że szukamy szczęścia stanowczo zbyt daleko. Zapominamy o tym, jakie piękno czeka na nas nad Bałtykiem, na Mazurach. Mieszkam w przepięknym miejscu, nie do końca jeszcze zniszczonym przez cywilizację. Rano budzi mnie pianie koguta, wieczorem nie słyszę szumu ulicy, ale bezkresną ciszę. Tego samego szukam w książkach. Do takiego właśnie świata zupełnie przypadkowo wpadła Maja, główna bohaterka "Uroczyska".
  Życie Mai właśnie legło w gruzach. Mąż zostawił ją dla młodszej Wiolety. Jakby tego jednak było mało, wziął kredyt pod zastaw domu i teraz dom zajmuje komornik. Maja musi znaleźć dla siebie i córki Marysi nowe miejsce do życia. W poszukiwaniu wytchnienia, miejsca, w którym mogłaby spokojnie przemyśleć swoją sytuację, wyjeżdża w góry, do Malowniczego. Wpada na chwilę. Nawet nie zauważa, kiedy zaczyna powoli zapuszczać korzenie.
  "Uroczysko" zaczyna dramat. Bo jakby na to nie patrzeć, rozwód, kłopoty finansowe, a nawet bezdomność (sic!), są poważnymi problemami. Jednak nawet kiedy Maja jest załamana, płacze, nie potrafi zobaczyć swojej przyszłości, nie przestaje...żartować. Tak, "Uroczysko" jest przede wszystkim przezabawne! I kiedy to piszę, nie mam na myśli średnio śmiesznych dowcipów utkniętych tu i tam, ale przesycone humorem dialogi i zabawne sytuacje, które najczęściej wynikają z...roztrzepania głównej bohaterki.
  Nawet nie wiem, w którym momencie "Uroczysko" totalnie mnie wciągnęło. Uśmiechałam się przez całą lekturę i z przyjemnością sięgnę po kolejne części.
  Do zabrania ze sobą na plażę, albo do poduszki w deszczowy dzień. Myślę, że z przyjemnością sięgnęłabym po nią również jesienią. Przenosi w przepiękne, skądinąd Malownicze miejsce! :) Skłania również do rozejrzenia się wokół siebie, zauważania miejsca, w którym przyszło nam żyć. Może okaże się, że podobnie jak główna bohaterka "Uroczyska" sami odkryjecie swoje własne Malownicze? :)