Nie wszystko będzie źle- dr Kathleen Smith

    Lęk jest bardzo podstępny. Siedzi w nas i zupełnie nie pozwala się do siebie zdystansować. Ciężko bowiem nabrać dystansu do nakręcających się czarnych scenariuszy, które w naszej wyobraźni, realnie mają szansę zaistnieć. Uczymy się zatem z nim funkcjonować, nazywając to swoim charakterem. Ile razy słyszeliście pytanie "Ale po co się tym zamartwiasz? A może wcale nie będzie tak źle?". Co ważniejsze- ile razy odpychałeś wtedy pytającego, mówiąc, że się nie zna, że musisz się zamartwiać, że tak już po prostu masz? A co by było, gdybyś, zamiast skupiać się na treści swoich lęków, pomyślał o nim bardziej globalnie? O tym, że się pojawia? Jeżeli to zrobisz- to z pomocą tej książki, możesz spróbować zdystansować się wobec swojego lęku. Tym samym sprawisz, że NIE wszystko będzie źle. I będzie Ci znacznie lżej :-). 

    Książka "Nie wszystko będzie źle" jest oparta w całości na teorii Bowena. To teoria z nurtu terapii systemowej. Autorka przytacza na końcu w skrócie model w jakim pracuje, zarys teoretyczny i odsyła do literatury (chociaż niestety jest to literatura angielskojęzyczna). 

     Po krótkim wstępie i poznaniu podstaw, w jakich w tym modelu myśli się o człowieku, autorka przedstawia nam zbiór rozdziałów, gdzie każdy dotyczy lęku w innych sytuacjach. Najpierw lęki dotyczące siebie samego, potem relacji z innymi, pracy. Każdy kolejny podrozdział to historia pacjenta (dla zobrazowania problemu), wyjaśnienie i możliwości, z których skorzystał pacjent i te, które może wykorzystać czytelnik. 

     Mogę powiedzieć tylko jedno-wow! Czy tak nie mogłyby wyglądać wszystkie psychologiczne poradniki? Wiedza, realne metody pomocy czytelnikowi, poparte ciekawymi dowodami z gabinetu autorki. Ogromnie podoba mi się pomyśl na tę książkę, bo nie jest...pseudo. To NIE jest zbiór złotych rad i pomysłów, które wykorzystała autorka. To realne metody pomocy terapeutycznej, które dzięki tej książce stają się bardzo przystępne i bardziej w zasięgu lękowych osób, niż terapia.

      Doskonale byłoby, gdyby ta książka dla kogoś stała się motywacją do podjęcia terapii. Nie wyleczy ona poważnych zaburzeń lękowych. Ale...zauważyliście ten wysyp lękowych książek ostatnio? Wiecie skąd on się bierze? Z zainteresowania lękiem. Bo niemal każdy z nas, w mniejszym lub większym stopniu mierzy się z lękiem. 

     Z mojego, bardzo lękowego doświadczenia (o tym innym razem, lękowy coming out jeszcze przede mną ;)) wiem, że pierwszym etapem, o którym też pisze autorka, jest obserwacja swoich reakcji. Potem przychodzi chęć zmiany. Bo co by było, gdybym tak na przykład NIE musiała się ciągle zamartwiać? Czy nie żyłoby się lżej? Żyłoby, nie ma innej opcji ;-).

    W końcu psychologiczna książka, która jest konkretem. Poparta dowodami, bez doradzania. Za to z zachętą do zmiany i twardymi dowodami w postaci teorii. Żadne wymysły, bazą jest naukowa wiedza. Świetny poradnik, bardzo dobra metoda do początku pracy ze swoim lękowym ja. Do tego autorka pisze w przyjemny, ciepły sposób. Miałam wrażenie, że siedzę z nią w gabinecie. Nie jednak na miejscu pacjenta, ale przyglądam się wszystkiemu z boku. I wyciągam to, co dla mnie cenne. Jeżeli czytacie takie książki- będziecie nią zachwyceni. Ja jestem! I gorąco polecam!  

Moja mroczna Vanesso- Kate Elizabeth Russell

 Na pierwszej stronie książki jest dedykacja, dla prawdziwych Dolores Haze i Vanessy Wye. Opis tej książki bardzo mnie zaciekawił ale jeszcze bardziej napędziły mnie wszystkie porównania do "Lolity" Nabokova. "Lolitę" czytałam wiele lat temu, będąc...młoda. Zakochałam się wtedy w geniuszu Nabokova ale też jasne, czytałam...przerażona, w jakiś sposób obrzydzona. Nie bez przyczyny wspominam "Lolitę", jest ona bardzo ważna w odniesieniu do tej książki. 

   Vanessa w wieku piętnastu lat zaczęła spotykać się ze swoim nauczycielem, Strane'm. Dziś, kiedy bohaterka jest dorosła, w mediach społecznościowych ujawniają się kolejne ofiary nauczyciela. Twierdzą, że były przez niego molestowana. Docierają również do Vanessy, chcą by przyznała się do tego, jaką krzywdę wyrządził jej Strane. Tylko, że Vanessa nie czuje się skrzywdzona. Twierdzi, że łączyła ją z nauczycielem prawdziwa miłość. 

    Książka napisana jest z dwóch perspektyw czasowych. To bohaterka obecnie, nękana przez dziennikarkę, która chce usłyszeć od niej prawdę i piętnastoletnia Vanessa, która zakochuje się w nauczycielu. 

    Jednym z pierwszych, śmiałych sygnałów od Strane'a, jest "Lolita" właśnie. Daje on dziewczynce egzemplarz książki. Potem, dorosła Vanessa, wiele razy wraca do powieści, zna każdy jej szczegół. Mam wrażenie, że staje się ona trochę odzwierciedleniem jej życia. Nic dziwnego, bo zachowanie Humberta, to złudzenia przypomina Strane'a. Nie wiem natomiast, w jaki sposób traktować te odwołania, w kontekście całej książki. W podziękowaniach autorka pisze, że dziękuje wszystkim dzielnym nimfetkom, które mają odwagę mówić, o swojej historii. 

   Vanessa tej odwagi nie ma. Waha się pomiędzy szczerym uczuciem do Strane'a, a poczuciem ogromnej krzywdy, którą wyrządził jej...pedofil. Ona nigdy nie myśli o nim w ten sposób. Widzi jednak coraz bardziej, jak bardzo ta znajomość zdeterminowała całe jej życie. Wraz z pomocą terapeutki mozolnie odkrywa, że w tę miłość wmieszany jest zespół stresu pourazowego. Za każdym jednak razem kiedy dotyka już oczywistości, w postaci tego, jaki bardzo została skrzywdzona, cofa się na starą ścieżkę miłości i uwielbienia dla nauczyciela. 

      Znajomość "Lolity" wydaje się konieczna, by móc przeczytać tę książkę. Albo raczej nie tyle przeczytać, co w pełni ją zrozumieć. Wszystkie odwołania do Lo, powodują, że obrazy tych dwóch książek trochę mi się nakładają. Jasne, nawet gdyby autorka nie odwołała się do "Lolity", porównanie byłoby nieuniknione. Jednak przez to, że jest ono takie jawne, staje się istotnym aspektem całej historii. 

    Ta historia jest brudna, ze względu na fizyczne opisy tego, w jaki sposób współżył Strane z małą dziewczynką. Jest jednak przede wszystkim ogromnie smutna. W moim odczuciu głównie dlatego, że Vanessa nie potrafi rozgraniczyć, co było okrutnym aktem pedofila, a co mogłaby nazwać prawdziwą miłością. 

         Cały geniusz tej książki polega na tym, że ten dylemat nie zostaje w zasadzie rozwiązany. Pozostaje on zatem w głowie czytelnika. Autorka zostawia nas z tym okrutnym dylematem Vanessy, jakbyśmy mogli rozwiązać go sami. 

    Dla fanów Nabokova i tych czytelników, których nie przerażają mroczne lektury. Piękna na poziomie literackim i fascynująca, jako opowieść. Zostaje w czytelniku na bardzo długo.

Gdyby nie ty- Colleen Hoover

    Colleen ostatnio żongluje literackimi gatunkami. Autorka, która podbiła serca fanek zaskakującymi historiami miłosnymi, w poprzednim roku zaskoczyła czytelników thrillerem („Coraz większy mrok”) i powieścią erotyczną („Too late”). W „Gdyby nie ty” Hoover wraca na dawno przetarte szlaki.
    Codzienność Morgan po brzegi wypełnia rutyna. Kiedy siedemnaście lat wcześniej razem z Chrisem, będąc jeszcze nastolatkami, zostali zaskoczeni informacją o ciąży, ich życie wywróciło się do góry nogami. Stanęli na wysokości zadania, wychowując nastoletnią Clarę. Teraz jednak kobietom, matce i córce, przyjdzie się zmierzyć z utratą najbliższych. Kiedy na jaw wyjdą skrywane tajemnice, świat Morgan i Clary nigdy już nie będzie taki sam.
Książki Colleen Hoover kojarzą mi się raczej z zaskakującymi zakończeniami, a w „Gdyby nie ty” największa burza wybucha już na początku. Jednak rozmiar okropieństwa tego, co stawia autorka przed swoimi bohaterami, jest tak wielki, że obawiałam się, czy uda im się w ogóle podźwignąć z dna, w które wrzuciła je utrata najbliższych.
    Doskonale napisane postaci. Zarówno Clara, jak i Morgan, naprzemiennie prowadzące narrację, potrafiły w trakcie lektury mnie rozzłościć swoim zachowaniem, jak i wzbudzić pozytywne uczucia, empatię. Z pewnością jednak nie są jednokolorowe, ale bardzo po ludzku popełniają błędy, postępują wbrew woli...czytelnika ;-).
    Autorka wrzuca swoich bohaterów w sytuację niewyobrażalnej tragedii, przez którą na światło dzienne wypływa tajemnica rujnująca całe dotychczasowe życie bohaterów. To, co pozwala im potem nauczyć się żyć na nowo to przepięknie pokazana, trudna miłość pomiędzy matką i córką ale także siła budowanego na nowo zaufania i prawdy. Szczerość, na którą tak trudno zdobyć się Morgan, jest w moim odczuciu, najbardziej wzruszającym aspektem tej historii. To dzięki niej, życie bohaterek będzie miało szansę się odbudować.
     Piękna historia o tym, co pozostaje po stracie najbliższych. Hoover w mistrzowski sposób pokazuje siłę miłości pomiędzy matką i córką, która trwa mimo największej burzy. Przywraca wiarę w wyzwalającą moc prawdy.

Maybe now- Colleen Hoover

      Hurra! Fanki tej historii (do których zdaje się, sama się zaliczam) w końcu doczekały się jej kontynuacji. Po 5 latach. W książce znajduje się opowiadanie Maybe not i Maybe now- kontynuacja histori Ridge'a, Maggie, Sidney... 

    Właśnie wróciłam do swojej recenzji sprzed pięciu lat, dla porównania, możecie ją przeczytać tutaj. Widzę, że to była pierwsza książka Hoover, którą przeczytałam (od tego czasu zdążyłam się już zakochać w jej powieściach) i byłam nią emocjonalnie wstrząśnięta. Dlatego, od Maybe now oczekiwałam wiele... 

     Proponuję nie czytać dalej, jeżeli nie czytaliście jeszcze Maybe someday. Pewne informacje mogą być spoilerem. 

     Opowiadanie Maybe not jest historią Warrena i Bridget. Jest pikantne, krótkie, bardzo...konkretne i mam wrażenie, że jest zupełnym kontrastem dla drugiej historii w tej książce. 

    Ridge jest rozdarty pomiędzy Sidney i Maggie. Ta druga, przypominam, choruje na mukowiscydozę, postanawia spełniać kolejne punkty ze swojej listy rzeczy, do zrobienia przed śmiercią. Śmiercią, która chorych na mukowiscydozę spotyka dość szybko. Odhacza skok ze spadochronem i...przygodę na jedną noc. Sidney zostaje postawiona w bardzo trudnej sytuacji, będzie musiała wykazać się pokładami empatii... 

    Bardzo chcę uniknąć spoilerów, dlatego zatrzymam się w tym miejscu.  Maybe someday czytałam bardzo dawno temu i byłam zachwycona. Nic więc dziwnego, że od Maybe now oczekiwałam bardzo wiele. Chociaż historia z pierwszej części zupełnie wytarła się już w mojej pamięci, to ożyły wspomnienia z nią związane. Przyjemne uczucie powrotu do starych przyjaciół, tym bardziej, że w Maybe now bardzo duży udział ma cała paczka znajomych, wszyscy tworzą opowieść i to sprawia, że czytając ją miałam wrażenie, jakbym sama ponownie miała dwadzieścia lat i żyła beztroskim życiem studentki ;-). 

   Od początku byłam bardzo ciekawa w jaki sposób Colleen zamierza rozwiązać dylematy, w które wrzuciła bohaterów. Oczekiwałam fajerwerków i...czegoś mocnego, co naprawdę wzbudziłoby we mnie duże emocje. Nic takiego jednak się nie wydarzyło, przez co może...trochę się zawiodłam? 

    Co nie zmienia faktu, że historia jest równie ciepła, przyjemna, taka kołysząca, jak Maybe someday. Jest doskonałym dopełnieniem pierwszej części, w pewien sposób ją zamyka. Nie sposób jej nie przeczytać. Wspaniałe uczucie powrotu do starych znajomych. 

Perfekcyjna żona- JP Delaney

     JP Delaney w Polsce największą sławę zyskał dzięki bestsellerowemu thrillerowi "Lokatorka". Dziwna, osadzona w nowoczesnej rzeczywistości historia wciągnęła mnie od pierwszej strony i niejednokrotnie zaskoczyła. Bez wahania sięgnęłam po "Perfekcyjną żonę" licząc na równie emocjonującą historię. 

    Tim jest właścicielem firmy produkującej roboty. Wizjoner, przed którym informatyka nie ma tajemnic. Jego żona ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Pozostający sam z synem, cierpiącym na autyzm Tim tworzy cobota. Robota, który jest kopią Abbie, jego żony. Nie tylko wygląda jak ona, ma także jej wspomnienia i osobowość. 

    Pierwsze zaskoczenie to Abbie- robot. Zupełnie nie spodziewałam  się, że narratorem historii będzie maszyna. Początek, kiedy czytelnik ją poznaje, wydawał mi się nieco...odrażający, nie tyle nierealny co dziwny. Abbie prowadzi bardzo dziwną narrację, bo w drugiej osobie. Niemal cała książka napisana jest w ten sposób, naturalnie pod koniec okazuje się dlaczego. To ma znaczenie. 

    Nie wiem, czy to celowy zabieg, ale w "Perfekcyjnej żonie" kolejne rozdziały są bardzo krótkie. Przez to, że koniec rozdziału to za każdym razem ujawnienie informacji, przez którą nie sposób odłożyć książkę bez zaglądania do kolejnego, "Perfekcyjna żona" jest praktycznie...nieodkładalna ;-). 

    Bardzo istotną rolę, jak się okazuje w posłowiu i w moim odczuciu najważniejszą w tej książce, pełni Danny, autystyczny syn Abbie i Tima. Danny poddawany jest terapii SAZ. To stosowana analiza behawioralna, która rzeczywiście wykorzystywana jest do pracy między innymi ze schizofrenią i autyzmem. Danny jest oduczany nieodpowiednich zachowań za pomocą karzącej zależności. Pozbawione emocjonalności karanie dziecka za niechciane zachowania nie podoba się Abbie. Kontrowersyjne w tej historii, jest rzeczywiście wykorzystywane. Nie mogę zdradzić więcej, polecam jedynie przeczytać posłowie. 

    Zupełnie nie spodziewałam się takiej historii, w której główną postacią i najważniejszym wątkiem, będzie robot. W pewnym momencie jednak jego istnienie wydawało mi się realne i całkiem uzasadnione. Jednak w przeciwieństwie do "Lokatorki", w "Perfekcyjnej żonie" jest bardzo niewiele dramatycznych zwrotów akcji. Historia mknie do przodu w szybkim tempie, nie jest przewidywalna ale też w żadnym momencie (poza zakończeniem) nie przewraca wszystkiego do góry nogami. 

    Nowoczesna, mam wrażenie, że to odkrywczy sposób pisania thrillera. Nieprzewidywalna, ale nie straszna. Za to momentami odrażająca tak, jak odrażające może być istnienie robota z osobowością. To co zostaje jednak ze mną na dłużej to postać Danny'ego, jego relacja z matką i ogrom trudności, z jakimi muszą się zmierzyć rodzice dzieci z autyzmem. Ostatni rozdział przez to nie jest straszny. Jest piękny i wzruszający. 

    

Farma- Joanne Ramos

      Jane jest Filipinką, która wyemigrowała do Stanów. Mieszka w bardzo zatłoczonym domu, razem z innymi imigrantami z Filipin, wraz ze swoją córeczką i ciotką. W poszukiwaniu pracy trafia do Złocistych Dębów. To miejsce, w którym bardzo bogaci ludzie zlecają wyselekcjonowanym surogatkom rodzenie dzieci. Miejsce jest idealnie przygotowane do rodzenia dzieci. Kobiety są regularnie badane, zdrowo odżywiane, a wszystko po to, by urodzić bardzo...drogie dzieci. 

    Mae jest menadżerką Złocistych Dębów. Wie doskonale w jaki sposób wykorzystywać potencjał ale także słabości dziewczyn, które postawione przez życie w trudnej sytuacji, nie cofną się przed niczym, by zdobyć pieniądze. Łącznie z wynajęciem własnego ciała. 

   Reagan poszukuje w życiu sensu, goni za ideałem. Z tego powodu, a może trochę z przekory i buntu przeciwko ojcu, również wynajmuje się na Farmie. 

   Wszystkie kobiety połączy jedno zadanie- urodzenie dzieci. Nie oznacza to jednak, że wszystkie będą miały w tym swój cel. 

    Przyznaję, że bardzo czekałam na tę książkę. Historia wydawała mi się może nieco science-fiction, jednak bardzo na czasie. Oczekiwałam sensacji, zwrotów akcji i w zasadzie niemal od początku zastanawiałam się nad tym,  z kim zostaną dzieci, jeżeli surogatki się zbuntują. Nic takiego jednak nie miało miejsca. Książka zaliczona przez wydawcę do thrillerów w rzeczywistości jest raczej futurystyczną powieścią. Powieścią bardzo trudną, pokazującą spektrum ludzkich zachowań i tego, w jaki sposób "klasa wyższa" wykorzystuje osoby mniej wykształcone, podążające za zarobkiem, do osiągnięcia własnych celów. Postać Jane jest smutną marionetką sterowaną przez osoby, w jej mniemaniu bardziej doświadczone, wiedzące najlepiej, co będzie dla niej odpowiednie. Momentem, na który bardzo czekałam był ten, w którym Jane się zbuntuje. Miałam też nadzieję na jakiś bardziej dramatyczny zwrot akcji, nic takiego jednak się nie wydarzyło. 

    W posłowiu autorka wyjaśnia, że chciała napisać książkę poruszającą problemy imigrantów i nierówności. To sporo dla mnie wyjaśnia. Nie wyjaśnia natomiast gatunek, do którego została przypięta Farma. To nie jest thriller. To bardzo dobra, przejmująca powieść. Przerażające, że może ona być aktualna. 

Too late- Colleen Hoover

     

Colleen w tym roku wyjątkowo rozpieszcza swoich czytelników. Ledwo zdążyłam otrząsnąć się po "Coraz większy mrok", a kurier już przyniósł "Too late". Ta pierwsza zrobiła na mnie ogromne wrażenie i postawiła poprzeczkę naprawdę wysoko. 

    Sloan żyje z młodym bossem narkotykowym Asą, w bardzo toksycznym związku. On jest w niej zakochany, chociaż traktuje raczej, jak swoją własność. Ona pozostaje z nim, godząc się na poniżające sytuacje tylko ze względu na swojego niepełnosprawnego brata, któremu Asa opłaca dom opieki. Sloan nie widzi dla siebie ratunku do czasu, kiedy w ich życiu nie pojawia się Carter. 

    Pierwsza kwestia, która od razu mnie zaintrygowała, to fakt, że książka opisana jest przez wydawce, jako lektura tylko dla dorosłych. To mogłoby sugerować, że dzieją się w niej albo naprawdę straszne rzeczy, albo jest bardzo erotyczna (chociaż zastanawiam się teraz...wybaczcie, ale czy "50 twarzy Grey'a" również miało taką informację na okładce? Nie przypominam sobie, ale nie jestem biegła w literaturze erotycznej :D). W rzeczywistości książka faktycznie początkowo jest brutalna, to postać Asy wprowadza w nią element, którego wcześniej u Hoover nie spotkałam. Z drugiej strony jest jednak wątek tajemniczego, pięknego i jednocześnie tragicznego romansu Cartera i Sloan. Ten kontrast to w zasadzie największa wartość tej książki. To, wydaje mi się, tu leży jądro całej historii i dzięki temu, znajduje się ona obecnie na liście bestsellerów Empika. 

     Narracja prowadzona jest przez trzech głównych bohaterów: Asę, Sloan i Cartera. To bardzo przyspiesza akcję i pcha fabułę na przód. Przez książkę leciałam szybko, od razu mnie wciągnęła (chociaż naprawdę starałam się nie dawać jej forów wyłącznie ze względu na moją słabość do autorki ;)). 

    Z epilogu dowiedziałam się, że to książka, której kolejne rozdziały autorka publikowała w sieci. Może własnie dlatego, bez presji i wyznaczonych przez redaktorów i wydawców ram, Hoover dała się zupełnie ponieść swojej pisarskiej fantazji. Dzięki temu oddała w ręce czytelnika książkę zupełnie inną niż poprzednie. Kontrastowo brutalną i romantyczną jednocześnie. Bardzo dobra, wzbudza silne emocje, trudno się od niej oderwać. Mam tylko nadzieję, że to nie jest ostatnia książka Hoover w tym roku. 

33 razy, mój kochany- Nicolas Barreau

      Główny bohater, Julien, jest młodym wdowcem, wychowującym kilkuletniego syna. Jego żona, Helene, zmarła kilka miesięcy wcześniej, po nierównej walce z chorobą. Julien pozostaje na tym etapie żałoby, na którym nie wychodzi się z domu, tylko rozpacza i złości. Przed śmiercią Helene prosi go, by napisał do niej 33 listy, dokładnie tyle, ile przeżyła lat. Twierdzi, że to pomoże mu się uporać z żałobą, a może nawet pozwoli mu pokochać od nowa? 

    Nie wiedziałam, czego spodziewać się po tej książce. W zasadzie rzadko decyduję się na takie historie. Bezwarunkowo czytam jednak te, których akcja dzieje się we Francji. Żona Juliena pochowana jest na cmentarzu na Montmartrze, akcja powieści toczy się w Paryżu. I jest to taki wymarzony, przepiękny Paryż, w którym chciałabym zamieszkać. Autor idealnie opisuje jego klimat. 

    Można by pomyśleć, że to nieco kiczowaty pomysł, o miłości...w Paryżu? Ale to nie jest łatwa miłość, w zasadzie to historia w znacznej części traktująca o żałobie, o tym, na ile razem ze zmarłym umiera uczucie, a ile z niego pozostaje w człowieku na zawsze. I czy, przede wszystkim, można kochać drugi raz? Czy to w ogóle jest możliwe? 

    Z twórczością autora zetknęłam się po raz pierwszy i już wiem, że wrócę do poprzednich jego książek. Cała historia i francuska atmosfera, w jakiej jest utrzymana, przypomina mi książki Niny George (które uwielbiam!). Liczyłam na romans, wzruszenie i pocałunki, a dostałam przepiękną historię pożegnania. To książka o trudnym czasie pomiędzy płaczem za zmarłym, a momentem, w którym na nowo chce się zacząć uśmiechać, żyć. 

    Przeczytana w kilka deszczowych wieczorów, z zapartym tchem, łzą wzruszenia ale i satysfakcją dobrze spędzonego czasu. Przy całej lawinie nowości, książek wydawanych niemal codziennie, to pozycja, która nie powinna przejść bez echa. Trudna i piękna jednocześnie. Chce się ją czytać i nie chce kończyć. Z pewnością jedna z tych książek, które na długo pozostają w mojej pamięci. 

      

Coraz większy mrok- Colleen Hoover

    Po książki Colleen Hoover sięgam w ciemno, niemal bezkrytycznie. Nawet jeżeli któraś z nich nie zachwyca mnie tak, jak te ulubione (Maybe someday, Ugly love i ostatnio Wszystkie nasze obietnice), to szybko o tym zapominam i z zapartym tchem czekam na kolejne pomysły autorki. Kiedy Wydawnictwo Otwarte napisało do mnie z propozycją zrecenzowania pierwszego thrillera Colleen, z niecierpliwością czekałam na przesyłkę.

     Lowen jest autorką thrillerów. Niedawno zmarła jej matka i popadła w finansowe kłopoty. Propozycja kontynuacji bestsellerowej serii spada na nią jak grom z jasnego nieba. Wraz z nią Jeremy, mąż pierwszej autorki serii. Verity jest sparaliżowana, nie może dokończyć swojej sagi.

   Jeremy zaprasza Lowen do świata Verity, wpuszcza do jej gabinetu, by tam, na podstawie zapisków pierwszej autorki, pisarka mogła dokończyć jej dzieło. Tragiczna śmierć dwóch córek Verity i Jeremy'ego nabiera dla Lowen zupełnie innego znaczenia, kiedy ta odkrywa autobiografię Verity.

    Gdybym nigdy wcześniej nie czytała żadnej książki Colleen, w ogóle nie dałabym tej historii szansy. Postawiłabym ją po środku linii pomiędzy romansem a thrillerem. Nie wiem, czy czytałam wcześniej coś podobnego. Historia Verity jest straszna, a to, co zaczyna dziać się w jej domu, przerażające. Bardzo dużo w niej jednak seksu, romansu. To zupełnie nie pasuje mi do thrillerów, które czytałam dotychczas. Paradoksalnie jednak, bardzo napędza fabułę.

    Książka wzbudziła we mnie skrajne emocje. Od takiego normalnego u Hoover szybszego bicia serca, związanego ze świetnie poprowadzonym wątkiem miłosnym, do szczerego strachu i niemałego obrzydzenia w związku z takim thrillerowym, czystym, niewyobrażalnym złem.

    Historia galopuje w szybkim tempie, nie jest w żadnym stopniu przegadana. Czytałam z zapartym tchem i gdyby nie ograniczenia czasowe, z pewnością pochłonęłabym ją w jeden wieczór. Nie wiem nawet, czy nie była trochę...za krótka? Chętnie poczytałabym ją dłużej, bo emocje, które we mnie wzbudzała, warte byłyby dłuższego czasu.

    Zakończenie... kompletnie rozbija wszystko, czego czytelnik dowiedział się wcześniej. Do teraz nie wiem, kto tak naprawdę okazał się być tym najczarniejszym charakterem. Wiedziałam, aż do samego zakończenia. Jego otwarta forma, świetne wykorzystanie samego faktu istnienia fikcji literackiej, zostawia czytelnika z szeroko otwartymi oczami i...pytaniem, na które chyba musi odpowiedzieć sam. Gdzie kończy się literacka kreacja, a zaczyna rzeczywistość, której można zaufać?

     Świetna. Chciałabym móc wykasować ją z głowy i móc przeczytać na nowo. To nadal stara Hoover, tylko w trochę mroczniejszej odsłonie. Mam ogromną nadzieję, że autorka spróbuje swoich sił w gatunku ponownie, czekam z niecierpliwością!

Bezbronne- Taylor Adams

     Z rezerwą podchodzę do wszystkich książek, które są promowane jako bestsellery, książki, które podbijają świat. Ale opis tej książki przemówił do mnie tak bardzo, że jak tylko wpadła w moje ręce zaczęłam czytać. 

    Jest Wigilia, Darby wyrusza w daleką podróż do domu. Wraca do matki, która jak się okazało, jest bardzo chora. Niestety, w drodze łapie ją śnieżyca stulecia. Na domiar złego rozładowuje jej się telefon i nie może złapać zasięgu. Musi zatrzymać się na postoju. W budynku spotyka czwórkę obcych ludzi, z którymi przyjdzie jej spędzić najbliższą noc. W poszukiwaniu choćby jednej kreski zasięgu wychodzi na zewnątrz. W jednym z zaparkowanych samochodów zauważa dziecięcą rączkę. Zaciśniętą na metalowej kracie. 

    Nie mogę powiedzieć nic więcej ale...Ta książka jest straszna. Autentycznie się jej bałam. Jednocześnie jednak, została napisała w tak przebiegły sposób, że ciężko jest się od niej oderwać. 

    Darby nie jest typową główną bohaterką. Główni bohaterowie mają bowiem to do siebie, że najczęściej są dobrzy. Postępują tak, jak należy, zawsze. Nie chodzi mi o to, że Darby robi coś złego, wręcz przeciwnie. Jednak otwarcie mówi o tym, że w porządku, postanowiła postąpić heroicznie, ale z drugiej strony trochę wychodzi z niej natura bardzo podobna do tego najgorszego, nastraszniejszego z bohaterów tej książki. Bo Darby, nawet jeżeli chce uratować dziewczynę, to chce też...się zemścić. 

    Czytam wiele thrillerów. Moi bliscy często łapiąc książki leżące gdzieś w moim domu, pytają- Nie boisz się tego czytać? Po co ty w ogóle czytasz TAKIE RZECZY? Tylko, że ja czytam je raczej bez emocji. Po prostu, strona po stronie, bez względu na to, jak bardzo wciągająca jest historia, nie zdarza mi się, żebym się jej przestraszyła.

     Z "Bezbronnymi" było inaczej. Po tym, jak którejś nocy czytałam do pierwszej, a potem, kiedy okazało się, że w całym domu nie śpię tylko ja, bałam się zasnąć. Ostatecznie zostawiłam światła zapalone niemal wszędzie i postanowiłam czytać tę książkę tylko w dzień. 

   Postanowienie złamałam dzień później, kiedy dotarłam niemal do zakończenia i znowu czytałam późno w nocy. To co innego, bo zakończenie zawirowało i już już, wydawało mi się, że autor zrobił coś strasznego, że nie, przecież ta książka nie może się tak skończyć...Na szczęście ostatnie zdanie (dosłownie) zmienia wszystko. 

    Tempo akcji jest ogromne i za każdym razem, kiedy wydaje się, że sytuacja jest bez wyjścia, pojawia się nowe rozwiązanie, natomiast zawsze, kiedy wydawało mi się, że Darby się uda...pojawiał się nowy element. 

    "Bezbronne" są trochę jak książkowy escape room. Autor otwiera przed nami pewne drogi, a potem w brutalny sposób je zamyka. Od początku trudno jest sobie wyobrazić, że ktoś z tej masakry wyjdzie cało. Wyłącznie dla czytelników o naprawdę mocnych nerwach. 

     

Wszystkie nasze obietnice- Colleen Hoover

     Z Coolleen Hoover jest tak, że kiedy pojawia się informacja o nowej polskiej wersji jej powieści, internet huczy. Powiedziałabym, i z pewnością wielu z Was się ze mną zgodzi, że to taka J.K. Rowling kobiecego young adult. Ma rzeszę fanów, którzy niemal rzucają się na każdą nową książkę i każdą bez wyjątku są zachwyceni. 

    Quinn i Graham są małżeństwem od kilku lat. Ich miłość jest niemal nierzeczywista, utopijna, wymarzona. Jednak w codzienność wkradają się kłopoty. Para od lat stara się o dziecko, ale Quinn nie udaje się zajść w ciążę. Próbują wielu metod, starają się o adopcję. Wszystko zawodzi, upragnione przez kobietę dziecko, ciągle się nie pojawia. Para coraz bardziej się od siebie odsuwa. Seks przestaje być wyrazem uczucia, jest raczej kolejną próbą, z góry skazaną na porażkę. Czy z małżeństwem będzie podobnie? Ciągle pozostaje między nimi tajemnicza szkatułka. Coś, co w niej zamknęli ma pomóc im cofnąć się w czasie, odbudować, albo ostatecznie przypieczętować rozstanie. 

       Na samym wstępie, to na pewno nie jest young adult. To chyba najbardziej dojrzała książka Hoover. Po "Without Merit", w której główna bohaterka była bardzo młodą nastolatką, a sama książka była raczej nieco zabawna, "Wszystkie nasze obietnice" to zmiana o sto osiemdziesiąt stopni. 

     To na pewno zmiana na lepsze. "Without Merit" nie było, moim zdaniem najlepszą powieścią autorki. 

    W książce znajdziemy dwie równolegle historie. Historię aktualną, w której Graham i Quinn są małżeństwem i drugą, w której dopiero się poznają. Ich kontrast jest uderzający i z pewnością bardzo wpływa na czytelnika. Dobitnie pokazuje różnice pomiędzy dzikimi uniesieniami pierwszych spotkań i zderzeniem z trudnościami wiele lat później. 

    Oczywiście, że jak tylko książka do mnie dotarła, od razu się na nią rzuciłam. Przeczytałam w jeden weekend. Byłoby szybciej ale...w pierwszej chwili pomyślałam, że temat bezpłodności wydaje mi się w sporym stopniu pozbawiony nadziei. Przewidywałam zakończenie od pierwszej strony. Trochę się jednak pomyliłam i po drodze naprawdę obraziłam się na Hoover. Nie mogę powiedzieć, bo spojler, ale...Ja jednak miałam sporo nadziei.

    Zakończenie absolutnie zmieniło moje postrzeganie "Wszystkich naszych obietnic". Przede wszystkim dlatego, że przyszło mi do głowy, że ta książka wcale nie mówi o bezpłodności, albo o gasnącym uczuciu. To historia o tym, jak można nie umieć ze sobą rozmawiać. Jak dwie, najbliższe sobie osoby, brną głęboko w swoje przekonania, co do których mają absolutną (błędną) pewność. 

    To takie prawdziwe i zdarza nam się nagminnie. Przecież kto jak nie my zna lepiej naszych partnerów? Przecież doskonale wiem, co powie, jak zareaguje, ba! Wiem nawet co myśli. Ciekawe...Widzicie w tym absurd? ;-) 

    Jednak my regularnie pozwalamy sobie na tego typu komentarze i szczerze wierzymy w ich prawdziwość. Quinn też wierzyła. Jej mąż również. I trwali w nich nieodwracalnie długo, zamiast po prostu ze sobą porozmawiać. 

    To jednak też historia o tym, czy rola matki jest w życiu nadrzędna, czy zawsze trzeba walczyć z losem. To jasne, że większość kobiet chce zostać mamą. Jeżeli jednak podjęte próby nie dają upragnionego rezultatu, posiadanie dziecka zaczyna przeradzać się w obsesję. Świetnie pokazane przez Hoover, miejsce, które w nieudanym staraniu zajmuje mąż. 

    Historia jest trudna, piękna i tak wciągająca, że można przeczytać ją w jedną noc. Ale...nie, dla mnie to nie jest temat, przy którym mogłabym się rozpłakać. Co innego przy "Confess", ale tutaj...Czytałam niewzruszona aż do epilogu. Tam wydarzyło się coś, co kompletnie mnie rozłożyło. Ponownie, nie mogę nic powiedzieć. Mogę jedynie zachęcić do lektury. 

     "Wszystkie nasze obietnice" jest moim zdaniem najtrudniejszą, jak dotąd książką Colleen Hoover. Dojrzała, piękna historia, po którą trzeba sięgnąć. Mam ogromną nadzieję, że autorka pójdzie dalej tą drogą. 

   

Niebo na własność- Luke Allnutt

    Przyznaję, że zapomniałam o tej książce. Przyszła do mnie dawno temu i bardzo chciałam ją przeczytać. W ankiecie wydawnictwa Otwartego wybierałam do niej okładkę. Ta wydawała mi się bardzo pasować do informacji na temat fabuły.  Spodziewałam się czegoś ciekawego, ale nie myślałam, że przeczytam ją w kilka dni, a nie będę mogła o niej zapomnieć jeszcze wiele tygodni. 

    Anna i Rob są strasznie normalną parą. On informatyk, ona księgowa. Starają się o dziecko. Po dwóch poronieniach, które oboje bardzo przeżywają, na świat przychodzi upragniony Josh. Są szczęśliwi. Do czasu kiedy Josh niespodziewanie mdleje. Okazuje się, że chłopiec ma guza mózgu. Przed rodzicami najtrudniejszy czas w życiu. Staną przed wieloma trudnymi wyborami, z których żaden nie przyniesie tego, czego chcą najbardziej. Przez cały czas będą szukali nadziei. I odpowiedzi, dlaczego akurat Josh? Dlaczego to nie mogło przytrafić się nikomu innemu.. 

   To wcale nie brzmi jak fabuła bestsellera, prawda? Ale spróbujcie spojrzeć na okładkę. I jeszcze raz przeczytać, o czym jest ta książka. Wczoraj skończyłam czytać i w zasadzie do dzisiaj próbuje znaleźć słowa, jakąś tę książkę zarekomendować, ale...to trudne. Nie można powiedzieć, że jest ciekawa, dobra. Jest bardzo trudna. I niesamowicie piękna. 

    Ciężko mi jest wyobrazić sobie tragedię większą, niż śmiertelna choroba własnego dziecka. To niesprawiedliwe. Z drugiej strony, kiedy choruje dziecko, choruje cała rodzina. Autor opisuje, jak bardzo zmienia się ich życie. Nie tylko z tych oczywistych powodów, ale także jak zaczyna ich postrzegać świat, bliscy. Jakby byli trędowaci. Jakby ich dzieci mogły zarazić się rakiem od Josha. Bezbłędnie wytyka w jaki sposób inni zwracają się do rodziców chorego dziecka, jak nieudolne są ich próby pomocy. Patrząc na to z innej strony...Sami pewnie zachowalibyśmy się podobnie.  Skłania do przemyśleń.

    To, co chyba najbardziej mnie zaskoczyło, to fakt, że autorem książki jest...mężczyzna. To z pewnością pozycja, po którą częściej sięgną kobiety. Luke Allnutt jest dziennikarzem mieszkającym w Pradze. Kilka lat wcześniej jego ojciec zmarł na raka mózgu. To jego debiut. Tym bardziej jestem pod wrażeniem. Chociaż narratorem jest mężczyzna, ojciec Josha i jego spojrzenie z pewnością jest zgoła męskie, to ciągle ogromnie wzruszające.  

    Gdybym miała powiedzieć o tej książce jedno zdanie to jest to książka o miłości. Pięknej i bolesnej miłości. O tej pomiędzy ojcem i synem. Ale także o tej, która zostaje wystawiona na ogromną próbę, tej pomiędzy rodzicami.  

   "Niebo na własność" to książka pełna wspaniałych, cennych symboli, takich, które rozumieją tylko rodzice i ich dzieci. Nic nie wzruszyło mnie bardziej, niż moment, w którym ojciec wspomina, jak Josh mówi do niego tatusiu. Tatusiu...W zasadzie wzrusza mnie to do teraz. 

   Nadal nie wiem, jakich słów powinnam użyć, żeby przekazać, jak dobra jest ta książka. Po prostu trzeba ją przeczytać. I polecić dalej, mamie, siostrze, przyjaciółce. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki autora. 

Without Merit- Colleen Hoover

      Colleen Hoover pewnie nie trzeba nikomu przedstawiać. Autorka tych powieści YA, po których czytelnikowi zostaje kac gigant. Tych, które poleca się przyjaciółce. Odnoszę wrażenie, że jeżeli sięgnęło się po jedną z książek autorki, trudno nie śledzić na bieżąco i nie czytać wszystkiego, co napisała.

      Merit żyje w licznej rodzinie, w której panują bardzo skomplikowane relacje. Ojciec zostawił matkę, kiedy ta chorowała na raka dla...jej pielęgniarki. Siostra Merit spotyka się z terminalnie chorymi chłopcami. Brat codziennie wywiesza na dworze jakiś pouczający cytat. Tylko najmłodszy z rodzeństwa jest względnie...normalny. Ale to pewnie dlatego, że ma dopiero 4 lata. Mieszkają w starym...kościele, który ojciec kupił, żeby zemścić się na księdzu, którego pies bez przerwy ujadał. Macocha Merit mieszka z nimi i matką. Matka choruje na agorafobię i mieszka w piwnicy.

     Sprawy jeszcze bardziej się skomplikują, kiedy w ich życiu pojawi się brat macochy i chłopak Honor- siostry bliźniaczki Merit. 

      "Without Merit" jest inna niż wszystkie dotychczasowe książki Hoover.  Do tej pory autorka kojarzyła mi się raczej z melancholią, wybrałabym jej książki, gdybym chciała przepłakać całą noc. "Without Merit" jest inna. Merit jest inna. Ma w sobie dużo złości, takiego buntu przeciwko swojej rodzinie, przeciwko światu i....sobie samej. Rodzina Vossów jest zupełnie poplątana, szalona, trochę nierealna i bardzo zabawna. Nie przypominam sobie, żeby autorka w którejkolwiek książce była śmieszna...

    Wszystko to nie ujmuje ani akcji, ani jej autentyczności. Merit wyróżnia się spośród innych głównych bohaterek Hoover. Brak jej romantyzmu, eteryczności. Jest zbuntowana, zła. Cała nieco nierealna fabuła sprawia, że książka jest lekka, chociaż ostatecznie mówi o naprawdę trudnym temacie. Chodzi o depresję. Nie do końca wiem, czy trafia do mnie ten sposób pisania o niej. Przy całej zgromadzonej przeze mnie wiedzy na ten temat, wydaje mi się, że to takie jakby przedstawienie depresji w wersji light. Nie przemawia do mnie. Natomiast problemy Merit są już jak najbardziej realne, a jej bunt bardzo zrozumiały.  

     Idealna na wakacje. Lekka, inna niż wszystkie dotychczasowe książki Hoover. Dla młodych czytelniczek YA, ale także dla tych, które lubią książki autorki. Takie, przy których uśmiech sam wypływa na twarz. 

Confess- Colleen Hoover

    Im na rynku więcej young adult, tym...rzadziej po nie sięgam. Wiecie, ile można czytać książki o podobnej fabule. Mam jednak swoich faworytów wśród autorów i na pewno umarłabym, gdybym nie przeczytała kolejnej książki Colleen Hoover. Od "Confess" oczekiwałam sporo. Ostatnia, "Never never" troszkę mnie rozczarowała. Chciałam zatrzeć to wspomnienie.
   Auburn właśnie się przeprowadziła. Coś, o czym czytelnik na razie nie wie, bardzo ją wzburzyło. Potrzebuje pieniędzy na prawnika. Przypadkiem trafia na rozpaczliwe ogłoszenie o pracę w galerii sztuki. Auburn wchodzi nie wiedząc jeszcze, jak bardzo zmieni to jej, już i tak poturbowane życie.
   Galeria sztuki należy do Owena. Artysta maluje obrazy głównie na podstawie wyznań. Na malutkich karteczkach ludzie wyznają Owenowi to, czego najbardziej się wstydzą. Wyznania są anonimowe.
   Banał? Tylko na początku. Życie Auburn i Owena kiedyś już się bowiem połączyło. Oboje natomiast,mimo młodego wieku, niosą ze sobą ogromny bagaż doświadczeń. Doświadczeń, które odbijają się smutnym echem w ich rzeczywistości. To one mogą ich podzielić.
   W środku, w książce jest wkładka z obrazami Owena. W rzeczywistości to dzieła Danny'ego O'Connora. Piękne, zasługujące na osobną pochwałę, doskonale obrazują to, w jaki sposób malować mógłby Owen.
  Wyznania w "Confess" są, jak zapewnia autorka, prawdziwe. Pochodzą od jej czytelników. Niektóre...są naprawdę szokujące.
   Przeczytałam ostatnio "Hopeless" i...w ogóle mnie nie zachwyciło. Po "Confess" rozumiem dlaczego. Colleen Hoover i jej twórczość dojrzała. "Confess" jest bardziej wielowątkowe. Szokuje, ale nie tylko zakończeniem. Akcja kilka razy odwraca się o sto osiemdziesiąt stopni.
   Auburn i Owen to trochę Bonnie i Clyde. Nic tu nie jest oczywiste, żaden bohater nie jest dobry albo zły. Ich historia, w szczególności ta jej część, którą napisało dla nich życie osobno, jest naprawdę nieprzewidywalna.
  Wspaniała, ciepła. Świeże spojrzenie na young adult, fabuła zaskakuje, trudno się od niej oderwać. Taką Colleen Hoover uwielbiam i po taką sięgnę zawsze!
PS. Do 23 maja w Empiku trwa promocja na wszystkie książki autorki. Informacja tutaj.

Księga snów- Nina George

           Jestem ogromną fanką Niny George. Jej książki to ten rodzaj literatury, którą chce i nie chce skończyć czytać jednocześnie.We współczesnej literaturze realizm fantastyczny nikomu nie wychodzi tak dobrze jak jej. Tajemnica, emocjonalna wędrówka bohatera, wszystko to powoduje, że trudno się oderwać. Nie inaczej było tym razem.
    Henri, dziennikarz, przechodzi przez most. Idzie na spotkanie w szkole swojego syna. Nagle zauważa tonącą dziewczynkę. Wskakuje do rzeki, ratuje ją, by za chwile...wpaść pod koła samochodu.
   Sam jest inny niż jego rówieśnicy. W wieku kilkunastu lat jest członkiem Mensy. Poza tym, widzi świat inaczej niż my. Jest synestetą. Emocjom, cyfrom, nazwom przypisuje kolory.
  Eddie dawno już zapomniała o wielkiej miłości, jaka połączyła ją i Henriego. Nie spodziewa się, że ten wpisał ją jako osobę, która powinna decydować o jego losach w razie ciężkiej choroby.
   Losy tej trójki splatają się. Jest jeszcze Maddie. Dziewczynka, która po wypadku zapadła w śpiączkę.
   Gdybym miała powiedzieć w jednym słowie, o czym jest ta książka, to o śpiączce. Ale zabrałabym jej wtedy niemal cały urok. Śpiączka jest tutaj tylko oknem, przez które bohaterowie przechodzą między przeszłością, a teraźniejszością, między wyborami, których kiedyś dokonali i ich alternatywami. To również historia wielopoziomowej i nieoczywistej miłości. Tej miedzy kobietą i mężczyzną, tej nastoletniej, równie trudnej i tej pomiędzy synem i ojcem.  
    Zawsze mam problem z książkami George, trudno mi napisać, o czym tak naprawdę są. Wielowątkowość. Jednak bardziej na płaszczyźnie uczuć i emocji bohaterów, niż akcji.
   "Księga snów" wspaniale kołysze, wzrusza, sprawia, że próbujemy spojrzeć na własną rzeczywistość oczami Sama. To takie wyświechtane, ale ona naprawdę skłania do przemyśleń. I pięknie, chociaż nie koniecznie szczęśliwie się kończy. Żałuję, że mam ją już za sobą. Naprawdę.

9 november- Colleen Hoover

   Wiele razy zachwycałam się książkami autorki. Dowodów można szukać tutaj. Ostatnia książka autorki, Never never...Zawiodła. Na szczęście kolejna, 9 november ma swoją premierę dzisiaj (9.11 naturalnie) i...pozwoli szybko zapomnieć o pozostawiającym wiele do życzenia zakończeniu Never never.
   Dla Fallon, głównej bohaterki, 9 listopada to data szczególna. Tego dnia miał bowiem miejsce pożar, w którym ucierpiało jej ciało, a w konsekwencji kariera i pewność siebie. Dla Bena ten dzień też będzie szczególny. Przypadek sprawia, że jest świadkiem rozmowy Fallon z ojcem. Postanawia stanąć w jej obronie i udawać, że są parą. Żadne z nich nie wie jeszcze, że przypadkowa gra jest w rzeczywistości czymś znacznie poważniejszym. Jedno z nich nie jest do końca szczere...
  9 november to sto procent Hoover w Hoover :). Nawet jeżeli nie do końca wierzyłam w tę książkę na początku, z każdą kolejną stroną nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. Kilka zwrotów akcji tak bardzo kwestionuje to, czego czytelnik dowiaduje się wcześniej, że naprawdę trudno się oderwać. Dobrze, gdyby spojrzeć na akcję w całości, wydaje się nieco naciągana, może w niewielkim stopniu...nierealna, ale...Czy nie taka jest istota fikcji literackiej?
  Historia trudna, jak na Colleen Hoover przystało. Chociaż więcej tu intrygi, niemal kryminału, niż romansu. Do pochłonięcia w jeden wieczór. Niesamowicie jesienna. Dla stałych fanów Colleen, dla tych, którzy jeszcze jej nie znają ale przede wszystkim polecam tym, którzy do teraz nie mogli się do niej przekonać.

Bez słów- Mia Sheridan

  Niby wszyscy wiemy, że nie wolno oceniać książki po okładce...Czy naprawdę jednak to nie ona jako pierwsza "łapie" nasze spojrzenie? Przy tej naprawę trudno przejść obojętnie. Trudno też oderwać od niej wzrok. Czy zapowiada równie wciągającą treść?
   Bree ucieka z Ohio, gdzie razem z ojcem prowadziła restaurację. Spotkało ją tam nieszczęście, z którego próbuje się otrząsnąć. Wynajmuje domek nad jeziorem, znajduje pracę, poznaje przystojnego Travisa. Jej myśli zaprząta jednak zupełnie kto inny. Dziwak, którego spotkała w miasteczku. Kim jest, co ukrywa za długą brodą? Nie wie jeszcze, jak straszną historię nosi w sobie Archer. I jak trudno z nim rozmawiać...
  Fabuła "Bez słów" układa się jakby falami. Obiecujący początek przechodzi w zwykłą opowieść, by za chwileczkę zaskoczyć czytelnika, a potem znowu wrócić do monotonii, zaskoczyć nowym wątkiem i znowu...
   Naprawdę łatwo jest zobaczyć przed sobą przystojnego Archera, choć jego historia jest naprawdę niesamowita. Fabuła początkowo nie zaskakuje, ale autorka dawkuje czytelnikowi kolejne wątki w taki sposób, że powieść nabiera rozpędu. Co więcej, naprawdę trudno się przy tej lekturze nie czerwienić. Z każdą kolejną stroną nabiera pikanterii, chociaż nie ujmuje to w żaden sposób fabule. Poza tym, czytelnikiem kieruje przede wszystkim ciekawość dotycząca historii Archera. O tyle, o ile jesteśmy w stanie przewidzieć, co stanie się między Bree i Archerem, tak naprawdę trudno przewidzieć, jak potoczą się jego własne losy, naznaczone historią z dzieciństwa.
  To również historia o przełamywaniu stereotypów, o tym, że nie każdy zamknięty w sobie człowiek jest niepoczytalny.
  "Bez słów" jest po prostu bardzo dobrą, kobiecą powieścią. Wzrusza, fascynuje, a nawet podnieca. W tym samym czasie daje po prostu ogromną przyjemność z lektury.

Samulka- Kinga Facon

 Złapał mnie jakiś czytelniczy dół. Potrzebuję lektury tak samo jak porannej kawy, niestety, wszystko co ostatnio zaczynałam, od razu odkładała z powrotem na półkę. To nie to. Aż trafiłam, bez większego entuzjazmu, na "Samulkę".
   Ewa mieszka w maleńkich Samulkach. Pracuje jako księgowa w miejscowym przedszkolu. Codziennie do kawy zjada pączka. Ewentualnie dwa. W weekendy na kawę chodzi do miejscowej kawiarni, którą przy kościele prowadzą wolontariusze. Często odwiedza bibliotekę. Wybiera znajome, spokojne książki. Czy któryś z mieszkańców Samulek domyśla się jej sekretu? Może ten pan, którego spotyka na spacerze z psem?
  To nie jest obyczajówka o niczym. To książka o depresji. Gdybym miała komuś wyjaśnić, na czym polega depresja, jak czuje się człowiek na nią chorujący, poleciłabym mu tę książkę. Depresja to nie choroba, która odbiera ludziom rozum. Oni funkcjonują obok Was, dokładnie tak, jak Ewa. Żyją, pracują, zachowują się tak jak inni. Czasami uchodzą za nieśmiałych. Jednak to, co dla normalnego człowieka jest zwyczajnym wyjściem do sklepu, rozmową z sąsiadką, dla osoby z depresją jest bardzo trudną podróżą, w którą czasami wolą się nie wybierać, zaszywając się w swoich domach. Ta książka ukazuje depresję bez patosu. Pokazuje ją od samego środka, dokładnie taką, jaka jest. Po prostu. I już tylko z tego powodu warto sięgnąć po tę książkę.
  Jest jednak jeszcze coś, przez co nie odrywałam się od tej książki przez cały weekend. Bohaterka ma do siebie ogromny dystans. Tak! Mimo depresji. Ta książka jest jednocześnie smutna, nostalgiczna i zabawna. W końcu nie przesadzajmy, ludzie chorzy na depresję również jedzą pączki, wychodzą z psami, śmieją się nawet. To autorka ukazała idealnie.
  Bardzo wiosenna lektura. Ciepła, niełatwa i nietrudna jednocześnie. Po prostu dobra.

Podaruj mi miłość- zbiór opowiadań

   Żeby poczuć atmosferę Świąt potrzebujemy śniegu.  Świat robi się jaśniejszy i taki... bardziej melancholia ny,  cichy,  jakby czekał na przyjęcie Kogoś wyjątkowego.  Pamiętam z dzieciństwa drogę do babci na Wigilię.  Stary samochód ślizgał się po oblodzonej drodze, tata jechał bardzo powoli. Na ulicach nie było nikogo, tylko w rozświetlonych choinkowe lampkami oknach widać było zarysy postaci. Świat był cichy, magiczny i... nikt nie miał problemu z "poczuciem" atmosfery Świąt.  Dzisiaj jest zgoła inaczej.  Na zewnątrz permanentna jesień, brakuje nam zatem tego podstawowego składnika...Trzeba zatem poradzić sobie inaczej. Upiec pierniki, wybrać pachnącą, żywą choinkę. Włączyć płytę z ulubionymi świątecznymi przebojami (mój faworyt-https://www.youtube.com/watch?v=lfVDM0z14T4)  i...poczytać. Przede wszystkim :) Najlepiej w bożonarodzeniowym klimacie.
   Z pomocą przychodzi nam Grupa Wydawnicza Znak i zbiór opowiadań "Podaruj mi miłość". Niech nie zmyli Was tytuł. Żadne z opowiadań nie jest przesadnie...miłościowe :). Z pewnością natomiast przedstawia Boże Narodzenie znane nam mniej lub bardziej. Jedno z opowiadań toczy się w Laponii, inne w miejscowości o nazwie Christmas, w której przez cały okrągły rok trwa Gwiazdka. To zresztą jedno z moich ulubionych. Główna bohaterka, Maria, szczerze nienawidzi Świąt, Christmas i świątecznej knajpki,w której musi pracować. Do czasu. Kiedy w restauracji zmienia się kucharz. Ten nowy, Ben, nigdy nie przyjmuje zamówień. Ma niesamowity dar. Wie, na co klienci mają ochotę dużo lepiej niż oni sami. Zanim kelnerka przyniesie im menu, Ben już podaje im przysmaki, o których dawno zapomnieli. Świąteczne tradycyjne dla kraju ich pochodzenia potrawy. Magia powiecie. A może po prostu Christmas? :)
  W książce nie brakuje cudów, smaków, zapachów, tradycji, wspomnień, a przede wszystkim uczuć. Nie, to nie jest tandeta. To Święta. Trochę łzawe, czasami zbyt kolorowe. Ważne, żeby z bliskimi i w zaciszu domowego ogniska. Z książką.
  Idealny prezent, chociaż raczej dla niej, niż dla niego. Kierowany do młodej grupy odbiorców, jednak w zupełności mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie.
  Zbiór naprawdę dobrych, chociaż zupełnie odmiennych historii, które łączy tylko jedno. Czas. Ten najpiękniejszy w roku (moja subiektywna opinia :)).
  Do poczytania pod choinką, albo podczas przerwy w przedświątecznych obowiązkach. Dla tych, którzy przygotowania do Świąt najchętniej spędzają schowani pod schodami...:)
  

Maybe someday- Colleen Hoover

         Kobiety sięgają po literaturę, która wzbudza emocje. Kochamy książki, przy których płaczemy, śmiejemy się, marzymy. Do tych wracamy najczęściej. W każdej książce próbujemy znaleźć choćby namiastkę emocji. Ale opis, czy obecność emocji w opowieści wcale nie oznacza, że lektura wywoła je w nas. Nie potrafię powiedzieć, na czym polega ten fenomen. Dlaczego czytając o pewnej wzruszającej dla bohaterów chwili raz po prostu przewracam stronę, a innym razem zatrzymuję się, zamyślam, uśmiecham i przede wszystkim- marzę. "Maybe someday" wzbudziło we mnie tyle emocji, że przez cały czas, kiedy czytałam książkę, miałam wrażenie, że przenoszę się gdzieś w zupełnie inny świat. Naprawdę. I nadal nie potrafię powiedzieć, jakim cudem Colleen Hoover się to udało.
   Sydney właśnie skończyła 22 lata. Studiuje, pracuje, jest w stabilnym związku. Wieczorami przysiada na balkonie. Pod pretekstem pooddychania świeżym powietrzem, staje się słuchaczem wyjątkowych koncertów.
  Ridge gra na gitarze. Codziennie wieczorem wychodzi na balkon, by poćwiczyć. Doskonale zdaje sobie sprawę z obecności słuchaczki po drugiej stronie. Znacznie wcześniej zauważa również, że w związku jego sąsiadki dzieje się coś naprawdę złego. Nie waha się jej pomóc, gdy ta demaskuje swojego chłopaka. Początkowo łączy ich tylko muzyka.
   Nie mogę, nie chcę opowiadać fabuły. Każdy kolejny wątek należy przeżyć w tej książce samemu. I na swój sposób. Myślę, że każda z nas opowie się po innej stronie. Ja odnajduje siebie w Sydney. W szczególności w sytuacji, w której się znalazła. Założę się jednak, że nie jedna z Was poczuje, że znacznie bliższa jest jej Maggie. Bez względu na to, która z bohaterek będzie nam bliższa, z pewnością przyznacie mi rację, że Ridge jest idealny. Choć raz, może dwa miałam ochotę go kopnąć za to, jak potraktował Sydney. Ostatecznie jednak, pozostawił w moim sercu niesamowitą wizję bardzo wrażliwego mężczyzny. Mężczyzny, który szanuje i nie chce skrzywdzić żadnej kobiety. Czy to w ogóle ma w dzisiejszych czasach jeszcze miejsce? Czy istnieją tacy faceci?
   Przyznaję, że to moje pierwsze spotkanie z autorką. Zwlekałam przede wszystkim dlatego, że książki Hoover skierowane są do młodego czytelnika. Mimo, że Sydney ma tyle samo lat co ja, to...Zawsze mam wrażenie, że książki kierowane do młodych ludzi, są trochę...prostsze. Często napisane językiem "pseudomłodzieżowym", którego serdecznie nie lubię. Widzę jednak, że co do Colleen Hoover bardzo się pomyliłam. Autorka pisze dla czytelnika wrażliwego, inteligentnego.
  "Maybe someday" wciąga przyjemną fabułą, ale przede wszystkim wzrusza. Pobudza wyobraźnię i daje nadzieję, na to, że nawet młode życie, może nas zaskoczyć. Opowiada bowiem o historii, która mogłaby przydarzyć się każdej z nas.