mandarynka

dzióbię cię mandarynko

na malutkie kawałeczki

układam pojedynczo

na dwóch kupkach

jedna dla mnie

chcę się tobą

podzielić 

wsadzić cię

w rozchylone 

miękkie usta

nie swoje,

cudze 

męskie 

stanowcze 

i lepkie

poczekaj mandarynko

tylko poszukam

gdzie on się podział

gdzieś zniknęły

rozchylone usta.

Vous avez déjà visité Bourgogne?

***

niedziele na nie

Nie wiem, na czym to polega, ale w niedzielę płacze się częściej. Spokojny koniec czegoś przyjemnego i zupełny brak chęci na nieprzyjemności kolejnego poniedziałku. Niedziele powinny być przywilejem ludzi szczęśliwych. Tych, którzy śniadanie z rodziną, kawa, herbata, ciepły spacer, randka w parku, kino, wspólny wyjazd nad morze, wtedy jest niedziela. W przeciwnym razie niedziela jest nieprzyjemną koniecznością zamknięcia rozdziału tygodnia poprzedniego. W niedzielę nic nie pachnie, praniem, chlebem, wodą, ciepłem, zimą, latem, nie ma zapachu. Konieczność przeżycia, obserwowania ludzi, którzy niedzielę mają. Czyszczenie, zamykanie, w niedzielę płacze się bardziej.

bonjour

dans mon petit pays il y a beaucoup de tristesse.

figa gruszki Brodnica 1910

pierwsza sobota wrześniowa, przyjemna. słodka, cierpka i ze wspomnieniem Brodnicy 1910. 

Bartusiowe pocztówki niebawem pokażę, każdą z osobna. Warte obejrzenia.

miękka melancholia

melancholia niekontrolowana  

kontroluje 

twórczy słowotok 

słowa kapią 

raz

dwa

trzy

spadają 

w złym kierunku 

raz

dwa

trzy 

zbieram je

w małym 

niebieskim pudełku 

kiedyś 

ci pokażę.

3city

spełnienie

wiem, że jutro będę cię miała 

oprę plecy o twoje kolana 

i opowiem

o smutnych wierszach 

o smutnej historii 

o smutnej kobiecie

o miłości

i o wstydzie 

na myśl o tym, 

że nie potrafimy tak kochać. 

a kiedy skończę

będziesz szukał emocji w moim spojrzeniu

i zaprzeczysz 

wtedy wymaż mi to z pamięci

raz na zawsze. 

wcale nie chcę pamiętać tej historii.  

A gdy już wrócę, to usiądę Ci na kolanach, oprę moje dłonie na Twoich ramionach i będę całować Twoją twarz. Kawałek po kawałku. Obiecaj mi, że mnie nie rozbierzesz, zanim skończę...

w setnym poście

z niedzielnego chodzenia po lesie

bez twarzy

z powrotem
do bezwietrznego domu

pod koc

i do Osieckiej 

a potem gadanie,

nocne oddychanie,

Przytulić i czekać 

aż wyjdzie z niego zwierzę, 

a potem luli luli...

jakieś opory miałam przed tym zdjęciem. niewyjaśnione. bo to jest powrót do pierwszego kroku. nie cofka. powrót. zaczęłam od pewnych sobotnich stópek damskich, wieki temu. i zatrzymuję się, rozglądam, widzę ile małych, ślicznych stópek, więzionych w starych, rozciapcianych trampach. i mam ochotę wszystkie je rozebrać. i pokazać.

polaroidowe buty włóczykija

 

lekko upojony jeden bucik

drugi bez pierwszego 

nie idzie

bo będzie szedł

krzywo

jak pijany

upojony

napojony.

.

wszystkie kwiaty holandii

 wszystkie kwiaty

mojej własnej holandii

tej co to nie wie, 

czy śni za dnia 

czy w nocy 

tej

co łapie twoje oddechy

uchem.

tej

co słucha twojego zapachu

miękkiego.

śnił mi się Chińczyk nad pełną miseczką ryżu. płakał. 

czekał. 

nie potrafił.

paluszek w paluszek

rączka w rączkę 

stópka w stópkę 

przyjemności.

chciałabym zobaczyć człowieka 

i tandetne święta.

w urwanym w połowie

bezsensie

ostatkach cudzej nadziei 

zupełnie nagiej

rozebranej z odwagi

bezbronność.

cukrowe serduszko

osiemdziesiąt ciasteczek-serduszek, na drewnianym stole, w popołudniowej, jesiennej kuchni. jedno dla mnie i jedno dla ciebie. 
dla dziewczynki z krótkimi warkoczykami na babciowych kolanach.w małych rączkach małej dziewczynki. na kolanach babci, która zbyt szybko zbabciała.
i dla ciebie.

inspirated by yesterday's world bread day.