O co zatem tyle hałasu? O czym tak naprawdę jest "Sztuka kochania" i czy w XXI wieku, moje pokolenie nadal powinno po nią sięgnąć?
"Sztuka kochania" to po trosze poradnik dla par, źródło podstawowej wiedzy seksualnej i anatomicznej, ale także świadectwo ogromnej i żmudnej pracy, jaką wykonała autorka, by tę książkę napisać.
Podręcznik został podzielony na kilka rozdziałów, począwszy od dojrzewania, pierwszych inicjacji, poznawania siebie i swoich seksualnych potrzeb przez antykoncepcję (zupełnie odmienną od dzisiejszej), aż do anatomii damskiego i męskiego orgazmu.
Zdaję sobie sprawę z tego, że obecną popularność książka zawdzięcza przede wszystkim filmowi i że znajdą się tacy, którzy będą w książce doszukiwać się historii przedstawionej w filmie. Wierzę jednak, że są i tacy, którzy (jeżeli wcześniej nigdy po "Sztukę kochania" nie sięgnęli) podejdą do lektury tak jak ja, z ciekawością. Nie tylko tą typowo ludzką, która skłania nas do czytania o seksie, ale także tą, która pozwoli poznać najważniejsze dzieło Wisłockiej. Dzieło, które nasi rodzice w wieku nastoletnim przeglądali po cichu, w tajemnicy przed swoimi rodzicami.
Czy dowiedziałam się czegoś ciekawego? Naturalnie. Nigdy wcześniej nie pochyliłam się tak dogłębnie nad miłością pomiędzy dwojgiem ludzi. Czy istnieją fragmenty, które nijak nie przystają do dzisiejszej rzeczywistości? Jasne, te wydaje mi się, należy potraktować jako ciekawostkę.
Dobrze, można zatem zapytać: po co? Po co wracać do przedawnionej "Sztuki kochania", jeżeli dzisiaj wiemy już wszystko i seks dawno przestał być tematem tabu? Może właśnie dlatego. Miłość, relacje między kobietą i mężczyzną, ciało i fizyczny kontakt został bardzo strywializowany. Czy nie lepiej, zamiast oglądać dzisiaj popkulturowy film o wyuzdanym seksie,wrócić na chwilę do czasów, kiedy nie wszystko można było obejrzeć w internecie, a ciało, zarówno kobiece, jak i męskie, otoczone było należytym szacunkiem, a sam akt miłości czcią i nutką tajemnicy? Skłania do przemyśleń.
