Motyl- Lisa Genova

   Dlaczego odkryłam "Motyla" tak późno? Ominął mnie fenomen Lisy Genovy, potem ucichło, "Motyl" trafił gdzieś na dalsze półki księgarni. Kupiłam, czekał na przeczytanie. Za długo. I bardzo żałuję, że tak szybko się skończył. Genialna książka. Martwi mnie jednak, że nie potrafię powiedzieć dlaczego...
  Alice ma 50 lat. Jest naukowcem, tak jak jej mąż. Mają trójkę dorosłych dzieci. Alice prowadzi kilka grup studentów, pisze do naukowych magazynów, udziela się zawodowo. Nagle...zaczyna zapominać. Nic poważnego, jakieś mało istotne sprawy. Do lekarza idzie dopiero, kiedy gubi się na własnym osiedlu. Diagnoza jest wstrząsająca. Alzheimer we wczesnym stadium. Co dalej? Jak szybko będzie postępowała choroba? Kiedy będzie musiała porzucić pracę? Kiedy nie pozna swoich własnych dzieci? I czy one również genetycznie narażone są na demencję?
  Naprawdę nie potrafię powiedzieć, co takiego jest w tej książce, ale jest po prostu...genialna. Czytałam dwa dni, w każdej wolnej chwili. Akcja nie jest wartka, wręcz przeciwnie, akcja staje się coraz...wolniejsza, jest w niej coraz więcej luk, dokładnie tak, jak w pamięci Alice. Książka napisana jest bowiem właśnie z jej punktu widzenia. Może to właśnie daje jej "to coś"? Może chodzi o cholernie trudną, zupełnie beznadziejną sytuację? O to, jak trudno czytelnikowi patrzeć na kolejne potknięcia Alice? To trudne, wzruszające i przerażające zarazem.
  Wydaje mi się, że to raczej mnie nie dotyczy. W mojej rodzinie nigdy chyba nie pojawił się Alzheimer. Nie zmienia to jednak faktu, że nie potrafiłam oderwać się od tej książki. "Motyl" jest przejmujący, trudny i piękny jednocześnie, choć w demencji w tak młodym wieku nie ma nic pięknego.

  Naprawdę nie potrafię nazwać geniuszu tej książki. Może to jednak lepiej. Ta książka jest niesamowita. Nigdy wcześniej nie czytałam nic podobnego. Musicie ją przeczytać. Po prostu. A potem proponuję obejrzeć film. Najpierw książka, potem film. Koniecznie w tej kolejności!

Spełnienia marzeń- Katarzyna Michalak

   Pozostaję wierna pani Kasi. Od pewnego czasu czytam każdą jej nową powieść.  Na "Spełnienia marzeń" autorka kazała nam naprawdę długo czekać...
   Klaudia właśnie skończyła osiemnaście lat i...postanowiła uciec z domu. Domu, który skrywa koszmar. Przeprowadza się na Czereśniową, do maleńkiego starego domku. W poszukiwaniu pracy trafia kilka domów dalej, do Kamila. Młody człowiek w wyniku pewnego wypadku stracił wzrok. Co ich połączy? Nic oczywistego :).
  Nawet jeżeli na początku sytuacja wydaje się być oczywista, a zakończenie przewidywalne, książka zaskakuje. Po drodze w akcję wplątuje się masa złych ludzi, dokładnie jak w zwyczajnym, nieprzesłodzonym życiu. Historia Klaudii już sama w sobie jest dość...straszna. W każdym momencie, w którym czytelnikowi wydaje się, że bohaterowie w końcu wyjdą na prostą, pojawia się ktoś...coś. Z pozoru idylliczne miejsce, piękna historia, nie pozwala jednak odczuć czytelnikowi, że "Spełnienia marzeń" jest odrealniona. Nie jest.
  Przy tym wszystkim, to historia, którą mogła napisać tylko Katarzyna Michalak. Warszawa, a tu miejsce tak magiczne i...wiejskie. Beznadziejna sytuacja, która wydaje się, nie doczeka się happy-endu.
  Katarzyna Michalak w formie. Książka warta polecenia. Wiosenna, przyjemnie obyczajowa...Na leniwy weekend, albo deszczowy wieczór.

 

Ezotero Moje przeznaczenie- Agnieszka Tomczyszyn

 "Córkę wiatru", czyli debiut Agnieszki Tomczyszyn czytałam na przystanku autobusowym, zupełnie zapominając o tym, że miałam do któregoś z uciekających autobusów wsiąść. Miałam duże wymagania wobec kolejnej części.
 Główna bohaterka wychowała się na górze Brocken (magicznym miejscu spotkań wróżek żyjących na Ziemi). Wie, że razem ze śmiercią wychowującej ją ciotki przyjdzie jej zostać prorokinią, przywódczynią wszystkich wróżek. Planuje ogromną rewolucję. Zanim obejmie władzę, musi zejść na Ziemię. Tam zmieni się wszystko. Pozna swoich rodziców, uroki domu na drzewie, pięknego pensjonatu, pór roku. Pozna również, czym jest miłość...
  Nie mam zamiaru nikogo trzymać w niepewności. Nie zawiodłam się. Ale po kolei.
  Jest w słowach "Ezotero" coś, co nadaje jej magii, której wcale nie opisuje autorka. Ta książka jest lekka, przyjemna, chociaż zwrotami akcji zaskakuje znacznie częściej niż jej poprzedniczka. Mam wrażenie, że "Ezotero moje przeznaczenie" jest po prostu bardzo...wiosenna. To bardzo ulotne wrażenie, być może wyłącznie ja to poczułam.
   Z pewnością dobrze się bawiłam podczas lektury. Odniosłam jednak wrażenie, że autorka podczas tworzenia bawiła się znacznie lepiej. Pozwoliła sobie wykorzystać magię w zupełnie dowolny sposób, dokładnie wydaje mi się taki, w jaki każdy z nas by ją wykorzystał. Gdybyście bowiem mogli się przemieszczać, czy nie chcielibyście jeść śniadania w Paryżu, a obiadu we Włoszech? Ja bym chciała. Główna bohaterka może sobie na to pozwolić. I wspaniale. Bo to zupełnie logiczne. Książka daje autorowi nieskończone możliwości kreacji. Agnieszka Tomczyszyn wiedziała, jak zrobić z nich użytek. Brawo!
  W "Ezotero moje przeznaczenie" magia, beztroska i miłość przeplatają się z...rozwiązywaniem naprawdę trudnych problemów. Wśród wspaniałych zwykłostek znalazło się miejsce dla bardzo trudnej historii Latte, która tak cofnęła czas, by nigdy nie istnieć... Fantastyczna powieść, którą z powodzeniem poleciłabym dorosłemu czytelnikowi. Najpiękniejsze z tego wszystkiego jest jednak to, że akcja dzieje się w zasadzie w Polsce. To polska magia. Nie amerykańska fantastyka, tylko wiosenna historia, która mogłaby wydarzyć się tutaj, na naszym podwórku. Chcę więcej i mam nadzieję, że autorka dopisze kolejne strony historii "Ezotero".