Rzadko sięgam po książki o zdradzie. Trudno w nich o inne, świeże spojrzenie. Nawet jeżeli pisane są z perspektywy osoby zdradzającej, nawet jeżeli jest nią kobieta. Często to po prostu autoterapia, próba wytłumaczenia i wnikliwa analiza nie do końca akceptowanego społecznie czynu. Podeszłam do książki ze sporą rezerwą, radar wykrywający usprawiedliwienia ciągle był włączony.
Główna bohaterka a zarazem pierwszoosobowa narratorka, Gina, wiedzie spokojne życie u boku męża. Nie wiedzie im się nad wyraz dobrze, ale też Gina nie widzi w swoim życiu niczego, co mogłoby jej przeszkadzać. Z drugiej strony nie widzi również nic, co wzbudziłoby większe emocje. Jej życie jest...proste. Do czasu kiedy na jej drodze nie ponownie nie staje Seana.
Narratorka opowiada historię zdrady w formie retrospekcji, od tyłu, analizując to, co się wtedy wydarzyło (analizując, ale nie oceniając!). Zastanawia się, czy gdyby wtedy na siebie nie wpadli, czy gdyby...I za każdym razem dochodzi do tego samego wniosku. To musiało się wydarzyć.
Ważną rolę odgrywa tu również córka Seana, Evie. Gina nie do końca rozumie złożoną osobowość dziecka. Ostatecznie, to Evie przejmuje historię.
Nie wiem kiedy "Zapomniany walc" mnie wciągnął. Doskonale zrozumiałam Ginę. To nie jest świadectwo zdrady, ale kobiety, która od życia oczekuje czegoś więcej i bardzo konsekwentnie do tego dąży.
Anne Enright stworzyła wielowymiarową postać, na którą złożyła zdradę, ale także trudne relacje z ojcem, siostrą, ekscentryczną matką i przede wszystkim ogromną potrzebę bycia kochanym. Bez psychologizowania, natomiast z ogromną dozą zdrowego rozsądku i nieco czarnego humoru.
W oryginale tytuły rozdziałów to jednocześnie tytuły piosenek. W polskiej wersji zostały one przetłumaczone. Wydawnictwo pokusiło się o stworzenie z nich playlisty. Do sprawdzenia tutaj.
Weszłam w tę historię, bardzo. Doskonała powieść o trudnej codzienności. Bez lukru, ale również bez zbędnej brutalności. Piękna.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiatr od morza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiatr od morza. Pokaż wszystkie posty
piątek, 12 maja 2017
wtorek, 7 lipca 2015
Sweetland- Michael Cummey
Etykiety:
2015,
michael cummey,
Recenzja,
sweetland,
wiatr od morza
Nowa Funlandia. Malutkie Sweetland, z którego dawno uciekli wszyscy, którym zależało na "normalnym" życiu. W miejscowości została zaledwie garstka dziwaków, przede wszystkim ludzi starszych, którzy przeżyli tam większą część swojego życia. Przyzwyczajeni do życia w rytmie przypływów i odpływów, nagle otrzymują zaskakującą propozycję. Rząd wysiedla małe osady, takie jak Sweetland, proponując mieszkańcom sowite zadośćuczynienie(realna praktyka mająca miejsce już w XX wieku). Żeby jednak sprawa mogła dojść do skutku, na przesiedlenie muszą zgodzić się wszyscy mieszkańcy. To, mimo, że wydaje się być naprawdę niemożliwe, również miało miejsce. Obecnie przesiedlenia mają miejsce przy zgodzie 90% mieszkańców. Problem pojawia się, w momencie, kiedy zdecydowanym mieszkańcom na drodze staje jeden człowiek-główny bohater- Sweetland.
W Sweetland naprawdę nie mieszka nikt normalny. Każdy z niewielu mieszkańców ma swoje dziwactwa. Zabawne, często uciążliwe przywary, do których inni zdają się być zupełnie przyzwyczajeni. We współczesnym świecie, w dużym mieście, sytuacja jak ta nigdy nie miałaby racji bytu. Kto z nas chciałby przychodzić do fryzjera, który nigdy nikogo nie ostrzygł? Albo czy ktoś odwiedzałby staruszkę, która nigdy, naprawdę nigdy, nie wychodzi ze swojego domu? Społeczeństwo najczęściej izoluje, spycha na margines i zupełnie nie przejmuje się dziwakami. Tutaj jednak, przy tak niewielkiej liczbie mieszkańców, ludzie musieli nauczyć się nie tylko tolerować dziwactwa innych, ale wchodzić w nie. Grać w taki sposób, by salon fryzjerski bez fryzjera nadal funkcjonował, a staruszka nie uschła zupełnie w czterech ścianach swojego domu.
"Sweetland" jest dla mnie przede wszystkim opowieścią o samotności. W tle rzeczywiście majaczy sytuacja państwa, społeczeństwa, czy ludzi skazanych na wysiedlenie. To, co moim zdaniem wysuwa się jednak na pierwszy plan, to bezkresna samotność Sweetlanda i...zupełne pogodzenie z nią. Czytając powieść miałam wrażenie, że z każdej rutynowej czynności wykonywanej przez bohatera, wyziera smutek. Sweetland się nie uśmiecha, nie odnajduje przyjemności w żadnym, z wykonywanych zajęć. Żyje z dnia na dzień, zupełnie nie widząc otaczającej go rzeczywistości. Z wyjątkiem Jessego, dziwnego chłopca, o którym nie do końca wiadomo, jak myśleć. Autor nie uściśla, czy Jesse jest upośledzony, chory, czy tylko...wyjątkowy. To nadaje chłopcu aurę tajemniczości i paradoksalnie, dodaje normalności.
"Sweetland" w swojej pustce jest naprawdę piękne. Życie prawie zupełnie pozbawione cywilizacji, przyroda, która nadaje rytm każdej czynności. Nie jest to jednak miejsce, do którego mamy ochotę wybrać się na wakacje. Tam nigdy nie świeci słońce. Przy wnikliwej lekturze rozumiemy jednak, że to, co radosne, lekkie, przyjemne, nie zawsze bywa lepsze. Nostalgia jest człowiekowi potrzebna dokładnie tak samo, jak radość. "Sweetland" wciąga, skłania do refleksji.
